เรื่องแปลกแต่จริง..ในมิตรภาพ และความผูกพันธ์


ในความผูกพันธ์ระหว่าง ครู-ศิษย์

เป็นมิตรภาพที่ไม่สามารถแยกได้เมื่อเราเป็นมากกว่าครูและศิษย์คือ แม่-ลูกที่ผูกพันธ์

แม้ครูหยินจะไม่มีลูกชาย..แต่มีตัวตายตัวแทนมากมาย

ระยะเวลานานแค่ไหนตอบได้ยาก  จากครูประจำชั้นที่สอนให้มุ่งมั่น

ให้โอกาสเป็นพี่เลี้ยงในการจัดกิจกรรมค่าย

สุดท้ายก็กลายเป็นแม่ลูก...ที่ผูกพันธ์กันยิ่งกว่าเครือญาติ

เลือกที่จะให้เขาเรียน...เลือกให้เขาได้ทำงาน เขายอมปฏิบัติตามทุกกรณี

สุดท้าย....ได้เป็นนายทหารเรือ

ความผูกพันธ์มิมีเปลี่ยนแปลง

ทุกครั้งที่กลับบ้านจะต้องมาแวะหาเยี่ยมเยียมนอนค้างแรมที่บ้านครูหยิน

พร้อมกับของฝากเพื่อการดูแลสุขภาพของครูหยิน

เฝ้าคอยดูแลทุกข์สุขอย่างต่อเนื่อง

คอยช่วยเหลือเมื่อยามเดือดร้อน....

เป็นวาสนาหนึ่งทีพึงได้รับของครูหยินที่ได้รับจากอานิสงค์ของการดูแลเอาใจใส่นักเรียน

ในช่วงที่เป็นครูประจำชั้น

ยิ่งนานวันความผูกพันธ์ก็ยิ่งลึกเข้าไปทุกที...ทำให้รู้สึกดีต่อวิชาชีพ

ภาคภูมิใจในความเป็นครู......

                              บันทึก 3  มีนาคม2557

 

หมายเลขบันทึก: 563123เขียนเมื่อ 3 มีนาคม 2014 10:41 น. ()แก้ไขเมื่อ 3 มีนาคม 2014 10:41 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (5)

-สวัสดีครับ

-ตามมาให้กำลังใจครูครับ..

-ขอบคุณครับ..

ชื่นใจและยินดีด้วยมากค่ะ ทหารเรือผู้น่ารัก

มาร่วมภาคภูมิใจด้วยค่ะ...อบอุ่นและมีความสุขจังเลย

มีดอกไม้จากสวนป่าของยายธีมาฝากจ้ะ

เป็นความภูมิใจของครู... ที่ลูกศิษย์มีครอบครัวที่อบอุ่น เติบโตในหน้าที่การงาน ที่สำคัญเป็นคนดีในสังคมนะคะ...ชื่นชมมากค่ะ

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี