ฤดูหนาวผ่านไปแล้ว ผ่านไปอย่างรวดเร็ว อากาศเย็นสบายที่ผมชอบก็ได้ผ่านไปเช่นเดียวกัน พ่อบอกว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องพาผมไปตัดขนเสียที

   พ่อครับ...ผมไม่ชอบเอาเสียเลยกับที่ต้องอาบน้ำตัดขน ผมไม่ชอบพวกเขาดุเสียงดัง มีหมามากมายส่งเสียงร้องน่ารำคาญ ดูสิ พวกเขาเอาเชือกมารั้งตังผมไว้

   ผมรักอิสระ เหมือนกันนะครับพ่อ...

   หลังจากพ่อเอาผมมาขังในกรง ท่ามกลางอีกหลายๆกรง รอเวลาอาบน้ำตัดขน มันเป็นบรรยากาศที่ดูอึดอัดเสียเหลือเกิน ผมไม่เข้าใจจริงๆ ทำไมพ่อต้องนำมาให้พวกเขาอาบน้ำตัดขนด้วย

   พ่อครับพ่อน่าจะหัดตัดขนผมเองบ้าง จะได้ไม่ต้องเสียเงิน และผมจะเป็นหมาที่ดีไม่ดื้อรั้นเหมือนทุกครั้งที่พ่ออาบน้ำให้ผม

ฺำBefore...

.........

   พ่อกลับมารับผมแล้ว หลังปล่อยให้ผมอยู่ท่ามกลางคนแปลกหน้าและหมาจอมโวยวายอีกหลายตัว ผมดีใจได้ไม่นาน คนแต่งขนก้บอกให้พ่อหลบไป พวกเขาบอกว่าผมดื้อถถ้าได้เห็นเจ้าของ

   ผมไม่ได้ดื้อสักหน่อย เพียงแต่ผมดีใจที่พ่อกลับมารับผม ไม่ปล่อยทิ้งผมไว้ที่นี่ เท่านั้นเอง...

........

   พ่อให้คนตัดขนถอนขนในหูเพิ่มเติม   ผมเจ็บแสบมากเลยนะครับพ่อ และพ่อก็ตกใจที่เห็นเลือดเกรอะตรงใบหูของผม ผมเห็นพ่อสีหน้าไม่ค่อยดี พูดคุยกับหมอ ชี้นิ้วมือไปที่ห้องตัดขน

   ผมรู้สึกแสบมากที่หมอเอายาอะไรมาหยอดหูผม แถมยังบอกอีกว่าผมผิวบอบบางมากเป็นสีชมพู ไม่ควรถอนขนแรงๆ  หมอแนะนำให้เช็ดหูทุกวัน หยอดหูสองครั้ง

   ผมเห็นพ่อท่าทางสบายใจขึ้น ขณะที่ผมเกาะพ่อแน่นในอ้อมกอดของพ่อ

..........

   พ่อครับ คราวต่อไปอย่าพาผมมาอาบน้ำที่นี่อีกได้ไหมครับ ผมอยากให้พ่ออาบน้ำให้ผมมากว่า

   ผมจะไม่ดื้อกับพ่ออีกแล้ว แม้พ่อจะดุด่าผม ผมก้รู้ว่าพ่อรักผมเหมือนผมรักพ่อ...เพราะถึงยังไง

   เราก็อยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน...

After...

...........

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ

2 มีนาคม 2557

พ.แจ่มจำรัส