"แค่เก้าอี้ตัวหนึ่ง"

...

เพียงเก้าอี้อ้างว้างบนทางเหงา
ชีวิตเราก็ไม่ต่างทางเก้าอี้
ดูเดียวดายไร้คนมาไยดี
ไม่เห็นมีหัวใจใครมาแล

บางคนนั่งแล้วผ่านไปไม่ย้อนกลับ
ต่างลาลับหลบหายคลายกระแส
หัวใจใคร หัวใจมัน ความผันแปร
ฝากรอยแผลให้แค่จำที่ทำมา

เคยรักกันมากมายไยมาทิ้ง
ทำอ้อยอิ่งเชือนแชไม่แลหา
เหมือนกับคนไม่รู้จักไม่นำพา
ทำจากลาไปไกล จริงใกล้กัน

อยู่แค่นี้ทำเป็นเห็นไม่ชัด
มือสะบัดใจสบถเพียงหมดฝัน
อนาคตไม่มีให้ในใจกัน
นับแต่คืนกลืนวันเมื่อผันผ่าน

เพียงเก้าอี้อ้างว้างบนทางเขลา
หยุดซึมเซา เหงาจิต คิดขับขาน
ปลดปล่อยวางหัวใจไปชั่วกาล
เดี๋ยวสักวันก็พ้นผ่านไม่นานรอ

...

.....................................................................................................................................

อารมณ์เห็นภาพเก้าอี้ตัวหนึ่ง ณ หอศิลปวัฒนธรรมเมืองเชียงใหม่
แสงเงาพาเร้าใจให้เขียนอะไรในสักอย่าง ... อย่างที่เห็น

บุญรักษา สุขสมหวังทุกท่านเทอญ

......................................................................................................................................