เรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม" ตอนความฝันของหนูฟ้าครามในวัยเยาว์

สัปดาห์นี้ ย่า - ฟ้าคราม ได้อยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิดเช่นเคย 

พ่อเพรียงไปสอบ โดยแม่อ้อมไปเป็นเพื่อน ย่าเลยอาสาเลี้ยง 

เจ้าฟ้าครามอยู่ที่บ้าน...ช่วงนี้ หนูมีพัฒนาการที่เติบโตขึ้นเรื่อย ๆ 

เก่งขึ้นหลาย ๆ อย่าง...ไม่ว่าการคิด การยิ้มเก่ง การพูดเก่ง 

พูดได้หลาย ๆ คำ... 

ย่าถามหนูทุกครั้งว่าหนูรักใครบ้าง? หนูก็บอกชื่อของทุก ๆ คน 

เช่น ตาทวด ปู่เร ย่าบุษ พ่อเพรียง แม่อ้อม ยายติ๋ม ตาจุก... 

ลุงภัคร ป้าแก้ว ฯลฯ ใครต่อใครที่หนูนึกชื่อได้ หนูก็เอ่ยชื่อเขา 

ทุกคน...ปู่เรแซวฟ้าครามว่า...ตอนนี้หัดเป็น "คุณหมอฟ้าฯ" 

โดยปู่เรจะต้องนำยาให้ตาทวดกินในตอนเช้าและตอนเย็น 

เจ้าฟ้าครามเห็นเลยรับอาสานำยาไปให้ตาทวด พร้อมกับน้ำดื่ม 

ปู่เรเล่าว่า...ตอนนี้ เขาเป็น "หมอฟ้าฯ" ไปแล้ว... 

แม้แต่เวลาหนูมาบ้านย่า...ย่าจะกินยา...หนูเห็นหนูก็จะรับอาสา 

แกะยาให้แล้วก็บอกย่าว่า..."หนูเป็นหมอฟ้าฯ"...พร้อมกับยิ้มหน้าแป้น 

ให้กับย่าได้เห็น... 

นั่นคือ...ความฝันที่หนูคิดในตอนที่ยังเป็นเด็ก ๆ...ย่าไม่รู้ว่าจริงหรือไม่จริง 

แต่ทุก ๆ คน มีความฝัน ก็แล้วแต่ถ้าหนูโตขึ้นจะเป็นอะไร มีอาชีพอะไร 

ย่าไม่ค่อยได้ใส่ใจมากนัก...คิดแต่ว่า...ทุกคนมีสิทธิ์คิด มีสิทธิ์นึก 

วาดฝันตามที่ตนเองอยากเป็น...แต่การที่จะสร้างฝันให้เป็นได้จริงหรือไม่นั้น 

ขึ้นอยู่กับการกระทำของตนเองมากกว่า...เพราะว่า "ย่าก็ไม่เคยฝันที่อยากจะ 

เป็นโน่นเป็นนี่...แต่พอโตขึ้น อนาคตที่เราได้ทำ มันก็มาหาเราเอง เพียงแต่ว่า 

ทำ ณ ปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอแล้ว"... 

อนาคตมันไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับการกระทำพร้อมความคิดที่ต้องการ...

 

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ  แสงเงิน

๒๖ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗