"พี่ๆ ลูกนกหล่นบนกระบะรถพี่น่ะ" น้องคนหนึ่งบอกเมื่อเย็นวานนี้

   "อ้าวเหรอ แล้วจะให้พี่ทำไงดี ล่ะ" ผู้เขียนพูดพลางเดินออกไปดู

   โอ้เจ้านกน้อย พ่อแม่เจ้าอยู่ไหนหนอ ถึงปล่อยให้ล่วงหล่นลงมาได้...

   "มันคงไม่รอดหรอก ดูจากรังที่อยู่ใต้หลังคาสูงด้านบน"ผู้เขียนจับลูกนกที่ยังดิ้นๆอยู่ยังไม่ตาย

   "อืม...น่าสงสารนะ"

   "เอาไปเลี้ยงสิพี่"น้องคนหนึ่งบอก

   "ไม่น่ารอดหรอก"

   "มีบันไดไหมพี่ ปีนเอาไปคืนพ่อแม่มัน"

   "ไม่มีหรอก แผนกช่างก็มีแต่สูงไม่ถึง ต้องใช่รถโฟลค์ลิฟท์ ต้องทำเรื่องเป็นทางการเพื่อยืมรถอีก"

   ระหว่างการพูดคุยก็มีนกกระจอกบินวนไปมาอยู่ด้านบน คงเป็นพ่อแม่ของลูกนกที่น่าสงสารตัวนี้ มันคงอยากจะช่วยลูกเป็นแน่...

   "เอ้าบินลงมารับลูกมึงไป " ผู้เขียนตะโกนบอก

   "ถ้าเป็นนกเอี้ยงผมจะเอาไปเลี้ยงพี่ " น้องคนหนึ่งบอก..ใช่สินี่มันนกกระจอก

   "แต่ดูแล้วท่าจะไม่รอด"

    ผู้เขียนมองดูลูกนกที่กำลังกระเสือกกระสนดินรนเพื่อเอาชีวิตรอด...มันจะเจ็บปวดไหมหนอ พ่อแม่เจ้าเลี้ยงดูยังไงถึงปล่อยให้ล่วงหล่นลงมาได้ ช่างประมาทแท้

   ตกเย็น... ผู้เขียนเดินออกมาดูอีกรอบ เจ้านกนอนขาชี้ฟ้า ตายไปเสียแล้ว

   เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นธรรมดานะเจ้านกน้อย

............

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านครับ

19 กุมภาพันธ์ 2557

พ.แจ่มจำรัส