สวัสดีครับเพื่อนครูที่อ่านบล็อกของกระผม วันนี้เกิดอาการน้อยอกน้อยใจทางหน่วยงานหน่วยเหนือขึ้นไป ที่เค้าไม่ค่อยดูดำดูดีโรงเรียนในฝันรุ่นที่ 1 ที่เป็นโรงเรียนขนาดเล็กเลย ดูเหมือนว่าจะโดนปล่อยตามยถากรรมแล้ว 

จากการที่กระผมได้ย้ายมาอยู่โรงเรียนที่ผมสอนอยู่ในปัจจุบัน คือโรงเรียนเกาะขันธ์ประชาภิบาล อ.ชะอวด จ.นครศรีธรรมราช ซึ่งโรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนในฝันรุ่นที่ 1 ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่ดีที่โรงเรียนได้รับการจัดสรรงบประมาณมาแต่พอเข้ามาอยู่ถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เป็นโรงเรียนในฝันกำลังฝันสลาย เพราะการที่โรงเรียนไม่ได้รับการดูแลอย่างต่อเนื่อง เพราะเนื่องจากโรงเรียนเป็นโรงเรียนขนาดเล็กไปแล้ว พอโรงเรียนเล็กลงก็ไม่ได้รับงบประมาณจัดสรรในการดูแล โดยเฉพาะคอมพิวเตอร์ได้รับจัดสรรมาเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ตอนนี้เหลือไม่กี่เครื่องแล้วครับซึ่งคุณคิดดูซิครับว่า เครือง CPU เป็น Pentium 4 แรม 256 HD 40 ผมลง windows XP SP3 เปิดเครื่องค้างไป 20 นาที สอนเด็กไม่ได้เลยครับ 

ผมได้ติดต่อไปยังเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบที่ สพม.12 ซึ่งพี่เค้าบอกว่าโรงเรียนผมเป็นโรงเรียนในฝัน ทางโครงการจะจัดสรรให้แต่ผมเองก็รออยู่ว่าเมื่อไรผมจะถูกหวยได้รับการจัดสรรคอมพิวเตอร์มาสอนเด็ก ทางโครงการบอกให้ผมเน้น ICT ผมสอนเน้น ICT กันเกือบตาย 

ผมลองพัฒนาระบบการสอนเน้น ICT ผมได้พัฒนาระบบการสอนแบบห้องเรียนกลับด้านผ่านระบบ Cloud สอนเด็กและให้คุณครูในโรงเรียนทุกคนสอนโดยใช้ระบบ cloud ผ่านบล็อกในเครือข่าย intranet และยังแนะนำครูที่เป็นเพื่อนผมทางเฟสบุีคในการจัดการเรียนการสอนเน้น ICT แต่กลับมาดูโรงเรียนตัวเองน่าอายมาก คอมพิวเตอร์ไม่มีจะสอนเด็ก เลยอยากฝากท่านที่อ่านนะครับ ช่วยแนะนำผมหน่อยว่าควรทำอย่างไรดี ผมเอ็นดูเด็ก ๆที่เค้าตั้งใจมาเรียนที่โรงเรียนของเผมนะครับ ผมก็อยากให้เค้าเรียนคอมพิวเตอร์เหมือนโรงเรียนอื่น ๆ ที่ใหญ่ ๆ งบเยอะ ๆ โรงเรียนเหล่านั้นขยายชั้นเรียนเอาเป็นว่าเล่น จนเด็กโรงเรียนผมลดลงเพราะเด็กเค้าได้เรียนคอมพิวเตอร์ใหม่ ๆ ไม่ใช่ว่าโรงเรียนผมสอนไม่ดีหรอกนะครับ แต่โรงเรียนเราสอนเหมือนกันกับโรงเรียนอื่นนั่นแหละแต่ความพร้อมของอุปกรณ์การเรียนไม่พร้อมเหมือนเพื่อน ลองดูนะครับหากเรามีอุปกรณ์ครบ ผมว่าเราคงเป็นโรงเรียนในฝันได้อย่างแน่นอน