ขอเป็นกำลังใจเรื่องการสอนนะครับ..เพราะครูต้องมีจิตวิญญาณคำว่า เมตตาให้มนุษย์ที่ไม่รู้ให้รู้..โดยเฉพาะเด็กที่เรียนไม่เก่งอาศัยแต่เครื่องมือ เรียกร้องแต่อุปกรณ์ ... ฉะนั้นครูควรชี้ทางให้ทั้งสองทางว่า สื่อเป็นเครื่อมือสื่อความเข้าใจและสื่อใจให้ห่างวิชา จรณะ จนกระทั่งหลงใหลในสื่อกลายเป็นเรื่องสนุกไป.. ครูจึงต้องมีวิสัยทัศน์ทั้งชีวิตและชีวทัศน์ของมนุษย์..ย่อมมองเห็นโทษและคุณของการเรียนรู้โดยไม่มีเป้าหมายระยะยาว

อนึ่ง แรกที่เห็นคิดว่า เป็นเรื่องราวของโรงเรียนปริยัติพระเณร แต่เนื้อหากลับเป็นเรื่องเด็ก..แต่รูปกลับเป็นพระ จึงรู้สึกผิดหวัง..และเสียความรู้สึกนิดๆ ..ขอติเพื่อก่อแบบสรา้งสรรค์และด้วยความเคารพครับ กรุณาใช้รูปและเนื้อหาให้ตรงกันด้วย เนื่องจากผู้อ่านมีหลายระดับ.. อาจมีการเข้าใจผิดและกระทบต่อศาสนาได้ ขอบคุณครับ