หากเปรียบชีวิตดั่งสายน้ำ
ตั้งแต่ต้นน้ำจนกระทั่งปลายสุดคือการไหลเรื่อยไม่หยุดหย่อน
ซอกซอนผ่านสรรพสิ่ง ป่าไม้ ขุนเขา และบ้านเมือง

ถ้าเป็นลำธารเล็ก...
ก็คงประสบเรื่องราวไม่มากนัก
แต่หากเป็นแม่น้ำใหญ่
ประสบการณ์ในชีวิตย่อมหลากหลาย
ตามสิ่งที่ได้พบและผูกพัน

แต่ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำหรือลำธาร
ทั้งหมดของชีวิตไม่มีการรั้งรอ
ไม่อาจย้อนไปแก้ไขสิ่งใดที่เคยผิดพลาด
และมีแต่เดินรุดหน้าเรื่อยไปสู่อนาคต
ทิ้งประสบการณ์เบื้องหลังเอาไว้ให้เหลือแต่ความทรงจำ

ตราบจนถึงห้วงมหรรณพ
ที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างให้เป็นหนึ่งเดียวกัน
นั่นคือ จุดสิ้นสุดของชีวิต

หาโอกาสนั่งมองความจริงของชีวิตด้วยใจอันสงบ
เหมือนที่เรานั่งมองสายน้ำที่ไหลผ่านไป

หากเราทำหน้าที่ในส่วนของตนเองให้ดีพร้อมแล้ว
ก็วางความคาดหวังต่อชีวิตลง
ปล่อยชีวิตให้ไหลเรื่อยไปตามเงื่อนไขของธรรมชาติ
ด้วยความเชื่อมั่นว่าทุกอย่างย่อมเป็นไปตามวิถีของมันเอง

            ขอขอบพระคุณ
ปิยสีโลภิกขุ - พระภูวดล ปิยสีโล