การไม่มีโรคเป้นลาภอันประเสริฐ

 

 

ว้า.....แย่จัง

ไม่รู้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ท่ามกลางความเหน็ดเหนื่อย

จึงอยากพักผ่อนบ้างจึงเตรียมตัวเดินทางไปท่องโลกกล้างกับคุณมะเดื่อ และยายที

ด้วยความตื่นเต้น...จองตั๋ว แพคของฝากบางส่วน...แพคของใช้จำเป็นบางอย่างลงกระเป๋า

เตรียมความพร้อมในการเดินทาง  แลกเปลี่ยนคาบสอนกับเพื่อนร่วมงาน

ทุกอย่างเสร็จสรรพ...เป็นการตัดสินอย่างแน่วแน่ ....อะไรจะเกิดขึ้นก็รับได้เสมอ

....................   .................  

โฮ้โห...พระเจ้าจอร์ด...ในวันอาทิตย์กลับมีอาการปวดเส้นยึดไปถึงขา..ยาวไปถึงน่อง

ในใจคิดคงไม่เป็นไร...สามานวดให้เดี๋ยวก็คงหาย...

นั่นแน่...ตื่นขึ้นมาวันจันทร์ เข้าคอส นวดยืดเส้นยืดสาย  จัดกระดูกให้เรียนร้อย...เผื่อว่าจะได้เที่ยวอย่างสบาย

ตอนนวดก็ผ่อนคลาย...555 สำเร็จแน่ครานี้

ยังมิทันข้ามคืนอาการหวลกลับมาอีกครั้ง

เอาใหม่วันพุธไปหาหมอที่คลินิกดัง ๆ รักษาดี จะได้ไม่เสียเวลาในการสอนหนังสือแพงเท่าไหร่ก็ต้องยอม

ให้หายทันเดินทางไปกับคุณมะเดื่อ

หมอบอกว่า...เป็นอาการของหมอนรองกระดูกทับเส้นประสาท

...............      .....................

555 คิดถึงลุงวอละซิ...กลัวน้อยหน้า....ขอเลียนแบบก้อแล้วกัน

จนถึงวันนี้แล้ว  อาการต่าง ๆ ยังไม่ทุเลามากปฏิบัตตนไม่คอ่ยถูก เพราะเคยเป็นโรคนี้มาก่อน

พรุ่งนี้ต้องไปหาหมอตามนัดอีกรอบ...

อาการหวั่นไหว...เริ่มตัดสินใจได้แล้วว่า....น่าจะต้องคืนตั๋ว

ทำใจได้ว่า..บุญมี  แต่กรรมบัง....ว้าวคงต้องขอเป้นโอกาสหน้าจะพยายามรักษาให้หายไว ๆ

ว้า........ เสียดายจัง

                  บันทึก  18  ก.พ. 57