สัปดาห์ที่ผ่านมา หลังเลิกงานแล้วผมไม่ได้ออกไปตีลูกขนไก่กับเพื่อนๆเลย ทราบว่าเพื่อนๆถามหา เพราะหลังเลิกงานผมมุ่งกลับบ้านเพื่อไปทำงานก่อสร้างผ่อนคลายความเครียด งานก่อสร้างนี้คือการปูกระเบื้อง โดยผมไปซื้อกระเบื้องตามลายที่หวานใจของผมจะเห็นชอบและผมก็เห็นด้วยด้วย ซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็น สั่งทรายมา ๑ คิว ปูน ๓ กระสอบ ภาชนะอื่นๆที่พอหาได้ในราคาที่ต้องไม่สูง ผมเริ่มฝึกหัดโดยการผสมปูน ทราย น้ำ ติดกระเบื้องทีละแผ่น อันที่จริงต้องปรับพื้นให้เรียบก่อน

 

ผมใช้สายตาเท่านั้น ดังนัน สิ่งที่ออกมาจึงเป็นงานฝึกหัดไม่ใช่มืออาชีพ สองวันแรกรับรู้ได้เลยว่า "ปวดไปทั้งตัว" คืออย่างไร? เรื่องบางอย่างถ้าไม่ลองจะไม่รู้ การปูกระเบื้องนั้น ผมมองว่า เป็นงานศิลปะ เมื่อลงมือเองจึงรู้ว่า ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ผมทำไปเรื่อยๆ หลังเลิกงาน จากวันละ ๔ แผ่น เป็นวันละ ๖ แผ่น จาก ๖ แผ่น เป็นวันละ ๘ แผ่น อย่างไรก็ตาม ผมถือว่าผมยังทำงานหยาบ แต่บางครั้งผมก็พบว่า จำนวนหนึ่ง ผมมีความสุขใจกับการได้ทำงานนั้น

   

 

   เมื่อกระเบื้องไม่พอ วันรุ่งขึ้นผมก็ออกไปซื้อจากร้านก่อสร้างแถวๆรังสิต ล่าสุดลายที่ต้องการหมด เพราะมีคนเหมาไปไม่เหลือเลย ทำให้ผมต้องแก้ไขสถานการณ์โดยทำอย่างไรดี หากจะรอก็ต้องรออีกเดือนหนึ่งกว่าของจะมา จึงตัดสินใจไม่ต้องสนใจเรื่องแปลนที่วางไว้ก็แล้วกัน มีกระเบื้องอะไรที่ใช้ได้ก็นำมาปูให้เสร็จก็แล้วกัน ในที่สุดจึงเป็นกระเบื้องสองลาย โดยคิดว่า เราไม่ได้รับจ้างใครปูกระเบื้อง เป้าหมายของการปูคือให้ทำความสะอาดง่าย เดินได้สะดวก ดังนั้น อะไรก็ได้ก็แล้วกัน

 

 

   ในที่สุด จึงออกมาเป็นลายมั่วอย่างที่เห็น การนั่งปูกระเบื้องไม่ได้เครียดเลย แตกต่างจากการนั่งคิดงานปรัชญา แต่ละบรรทัดกว่าจะออกมานั้นแสนจะยากเย็น ออกมาแล้วก็ใช่ว่าจะเป็นปรัชญา

  อย่างไรก็ตาม งานที่ทำนี้ให้ถือเป็นงานฝึกหัด สิ่งที่รับรู้คือการปูกระเบื้องไม่ใช่เรื่องง่ายๆสำหรับผม การปูกระเบื้องต้องมีความละเอียด มีความอดทน หากมีอารมณ์ศิลป์เข้ามาด้วย จะเป็นการดีไม่น้อยเลยทีเดียว