๖/๐๒/๒๕๕๗

**********

ค่าว : โลกธรรม ๘

พระพุทธองค์ ท่านทรงสอนไว้ เมินนานนับได้ หลายพันขวบปี๋

เป๋นธรรมชาติ บะมีไผหนี ป๊นจากเวที ของคนไปได้

จื้อโลกธรรม ครอบงำเหนือใต้ คนดำขาวใด บ่อป๊น

มีวาสนา ผญ๋าเต๋มล้น บ่อหลุดรอดได้ เลยนา

ธรรมะหนึ่งนั้น ฝ่ายปรารถนา ส่งเสริมนำมา ซึ่งปิยาได้

“ได้ลาภ”มากเหลือ จากเหนือมาใต้ ทรัพย์สินก๋องใน บ้านล้น

“ได้ยศ” อำนาจ องอาจท่วมท้น ต๋ำแหน่งหยั่งปล้น ได้มา

“สรรเสริญ”ค่ำเจ๊า ฮยอเฮาแต๊หนา ดั่งหวังจะมา หาเงินสักน้อย

“สุข”ยิ่งนักหนา อู้จ๋ากล่าวถ้อย ก๋ายใจ๋ดั่งลอย เด่นฟ้า

บางครั้งก็เหมือน พระอยู่ป่าจ๊า จงกรมนั่งได้ หม้ดคืน

ธรรมะหนึ่งนั้น ใจ๋มันจักฝืน ก๋างวันก๋างคืน บ่ชอบใจ๋ใบ้

“เสื่อมลาภ”ยิ่งเหลือ ซ่อนเหนือไว้ใต้ เงินคำหลำไป ติดลบ

“เสื่อมยศ”เหมือนกั๋น บ่อหันไผคบ หลีกหลบบ่อไหว้ วันทา

“นินทา”ว่าร้าย ป้ายสีแถมหนา ไผไหนก่อมา ปากั๋นเล่าอู้

“ตุ๊กข์”มีเหมือนกั๋น เธอฉันทุกผู้ ลองใคร่ครวญดู ผ่อเต๊อะ

ธรรมแปดประก๋าร อาจ๋ารย์ป่าเลอะ แนะนำบอกหื้อ เมินมา

ฮู้หันเอาไว้ หมั่นใส่ใจ๋หนา เป๋นธรรมดา เกิดมาดับได้

บ่อต้องล่นหนี ไปออกตกใต้ หลีกเลี่ยงหยั่งใด ก่อพบ

สภาวะเกิด บ่อเชิดเป๋นลบ หรือบวกหื้อใจ้ ปั๋ญญา

“มันเป๋นเช่นนั้น” เต่าอั้นละหนา สักกำเมินมา กะหาบ่อได้

ธรรมะกู่ขาน ประสานมือไหว้ อยู่คู่โลกไง ปี่น๊อง

จะได้มาจ๋า ธรรมาเกี่ยวก๊อง หื้อเถิงทุกห้อง ลานนา

อะหังวันทา เวลาได้ตี้ เต้านี้ลวดวางกลอน ก่อนแหล่นายเหย.