วันที่สี่ของการทดลองสอนแล้ว ตอนนี้ผมคือหัวหน้าแก๊งของพวกเด็กนักเรียนไปเรียบร้อย ความรู้สึกของผมในวันนี้ช่างแตกต่างจากวันแรก ๆ เป็นอย่างมาก ผมไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น มั่นใจในตัวเองสูงเกินไป หรือแม้แต่กระทั่งรู้สึกกดดันต่าง ๆ
แต่ความรู้สึกที่ผมมีในวันนี้ คือผมรู้สึกสนุก เหมือนกับมีเพื่อนเล่นเพิ่มอีกหลายร้อยคน เหมือนกับได้มีเวลาย้อนกลับไปมองดูตัวเองในอดีตอีกครั้ง หากนับย้อนไปจริง ๆ ผมผ่านช่วงชีวิตเด็กนักเรียนมอต้นมาเกือบสิบปีแล้ว เวลาผ่านไปไวกว่าที่ผมคิดมาก
ในตอนนั้นยังจำได้ว่าอยากเป็นคุณครูที่สอนเด็ก ๆ อยู่หน้าชั้น จะครูอะไรก็ได้ จะสอนยังไงก็ได้ แค่อยากมีเด็กที่เชื่อฟังเราเยอะ ๆ แต่ในตอนนี้ ผมได้สอนจริง ๆ แล้ว รู้สึกว่าที่วาดฝันไว้กับที่เจออยู่ในปัจจุบัน ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว การสอนนั้นเต็มไปด้วยความเครียด ความเหนื่อย ต้องใช้ความคิดอยู่ตลอดเวลา เพื่อทำให้นักเรียนเข้าใจในสิ่งที่เราต้องการสื่อสาร ต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ต้องควบคุมชั้นเรียนที่มีนักเรียนหลากหลายรูปแบบ
แต่สิ่งหนึ่งที่ผมยังคงรู้สึกเหมือนเดิม แม้ว่าเวลาจะเปลี่ยนไปนานแสนนานแล้วก็ตามคือ ผมมีความสุขทุกครั้งที่เห็นคนอื่นหัวเราะ เห็นเด็กนักเรียนของเราขำกับมุขฝืด ๆ ที่เราเล่น เห็นแววตาที่อยากเรียนรู้ของพวกเขา เห็นว่าเขาอยากเรียนกับเราจริง ๆ
แม้ว่าเวลาจะหมุนผ่านไปเรื่อย ๆ จากความฝันที่อยากเป็นครู นำมาสู่การได้ลงมือสอนในสายอาชีพนี้จริง ๆ ผมกล้าพูดได้เลยว่า “ผมภูมิใจมาก ที่ได้มีโอกาสเป็นครู เป็นครูที่ตัวเองรัก และจะเป็นครูที่รักคนอื่นมาก ๆ ให้ได้”
