ชีวิตนักศึกษาคณะครุศาสตร์ทุกคน ย่อมหนีไม่พ้นการต้องออกไปทดลองสอน ต้องพบเจอกับเด็กหลากหลายรูปแบบเป็นธรรมดา ผมก็คือหนึ่งในผู้ที่จะก้าวเข้าสู่การเป็นพ่อพิมพ์ของชาติ ตอนเรียนในห้องเรียน เราทุกคนถูกปลูกฝันมาให้มีความรู้เยอะ ๆ เรียนรู้พฤติกรรมอันหลากหลายของเด็ก แต่ในชีวิตจริง มันมีอะไรหลายอย่างอีกมาก ที่เราไม่เคยได้รู้...จากในห้องเรียน
โรงเรียนเมตตาศึกษาในพระราชูปถัมภ์ ฯ เป็นโรงเรียนในตัวอำเภอเมืองของจังหวัดเชียงใหม่ ผมเลือกที่นี่ด้วยเหตุผลเพียงอย่างเดียว
“เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก น่าจะสอนสบายที่สุด!” แต่นั่นเป็นความคิดที่ผิดอย่างมหันต์
เนื่องจากเป็นโรงเรียนชายล้วนในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นเท่านั้น ที่นี่จึงเหมือนกับแหล่งรวมวัยรุ่นชายกลุ่มใหญ่ ที่พร้อมอวดความสามารถ อวดความกล้าหาญ และไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใดใด ไม่ว่าสิ่งที่ต้องเจอนั้น จะเป็นคนครูที่มากประสบการณ์ก็ตาม!
ผมเคยผ่านการสอนในระดับประถมมาแล้ว วันแรกของการสอนในระดับมัธยมจึงเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างที่สุด แม้จะมีหลายเสียงคอยเตือนว่า “นี่เป็นโรงเรียนชายล้วนเลยนะ!” ก็ตาม
วันแรกผมได้เข้าสอนในรายวิชาคอมพิวเตอร์ในช่วงบ่าย หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ผมจึงรีบขึ้นมาเตรียมตัวสอนบนห้อง เนื้อหาที่เตรียมมา...พร้อม! สื่อประกอบการสอน...พร้อม! คอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในห้อง...พร้อม! ที่เหลือคือนักเรียนล้วน ๆ ยอมรับว่าผมไม่ค่อยรู้สึกตื่นเต้นมากนัก (เนื่องจากพกความมั่นใจมาเต็มที่) แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล กลัวปัญหาต่าง ๆ จะเกิดขึ้นตามมา
การสอนเป็นไปด้วยดีกว่าที่คิดไว้มาก แต่ก็เกิดปัญหาต่าง ๆ ขึ้นมากกว่าที่คิดไว้ เรื่องที่ผมเจอแล้วหนักใจที่สุดคือ นักเรียนบางคนไม่ยอมรับการสอนของผมเลย มีหลายคนที่เอาแต่เล่น ไม่ทำงาน ไม่ฟัง ไม่รับรู้อะไร ไม่กลัวโดนผมด่า ไม่กลัวโดนหักคะแนน เป็นปัญหาที่ทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดมากในตอนนั้น หนึ่งชั่วโมงแรกของการสอนของผม จึงหมดไปกับการคิดแก้ปัญหานี้
แต่เมื่อเข้าสู่ชั่วโมงที่สอง ผมคิดว่าเราน่าจะทำให้เขารู้สึกอยากจะเรียนมากกว่านี้ ผมจึงเริ่มคิดเกมเพื่อให้พวกเขาแข่งกันเองภายในห้องเพื่อแก้ไขปัญหาขึ้นมา ไม่น่าเชื่อ! เกมได้ผลกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก ทุกคนหันมาให้ความสนใจกับการทำงาน ตั้งหน้าตั้งตาเอาชนะเพื่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย และแล้ว การสอนครั้งแรกในวันแรกของผมก็จบได้สวยกว่าที่คิดไว้
ในวันนี้ ทำให้ผมได้รู้ว่าการพบเจอของคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เป็นเรื่องยากที่จะทำให้เขาเหล่านั้นยอมรับในตัวเรา แต่หากเราเรียนรู้ที่จะเข้าใจในตัวเขาและยอมรับพวกเขาก่อน ไม่นาน เราก็จะได้รับการยอมรับจากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนได้อย่างง่ายดาย
