ช่วงนี้ ม. ได้ให้คนงานมาทำตาข่ายรอบตึกที่ฉันได้ทำงานอยู่
ตอนแรกก็ทำด้านตรงข้ามอีกฝากตึก...
แต่เมื่อวานเพิ่งทำทางด้านที่ฉันนั่งทำงานเสร็จ...
การทำตาข่ายรอบตึก...
เพื่อกันเจ้านกนำข่าว...เจ้านกพิราบ...
ซึ่งปัจจุบันที่พิษณุโลกเริ่มมีนกประเภทนี้
เยอะมาก ๆ ผิดกับเมื่อ ๓๐ ปีที่แล้ว...
นกประเภทนี้ไม่มีเลย...มันคงแพร่ขึ้นมา
เรื่อย ๆ เพราะแต่ก่อนที่ฉันทำงานที่ "ทับคล้อ"
นกประเภทนี้ เยอะมากเลย...
โดยเฉพาะ "ขี้นก" เป็นที่น่ารังเกียจจริง ๆ...
ฉันนั่งมองออกไปด้านนอกตึก...
เป็นอาคารศรีวชิรโชติ ซึ่งเคยรับเสด็จ...
ในคราวที่พระราชทานปริญญาบัตร...
นึกถึงตัวเอง...โดยเปรียบเทียบกับตาข่าย...
ที่ล้อมรอบตึก...ฉันเหมือน "นกน้อย"
ที่อยู่ในกรงทอง...ที่ทุกคนมองว่า "เลิศ + หรู"
จะมีใครรู้บ้างว่า..."ฉันอยากจะปุ้นออกจากกรงนี้...
วันละหลาย ๆ ครั้ง"...
สักวันก็คงได้ออกจากกรงทอง...กรงนี้ละสิ!!!
"ไม่นานหรอก" ไม่ถึง ๙ ปีเอง..."อดทน"
ท่องเข้าไว้..."แม่นกน้อยในกรงทอง"...
(เขียนบันทึกยามเปรียบเทียบชีวิต...)
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗
เป็นกำลังใจให้ค่ะ...วันเวลาผ่านไปพร้อมกับคุณค่าในตนที่ได้ทำงานเป็นประโยชน์อย่างมีความสุขนะคะ
ขอบคุณค่ะ พี่นงนาท
...บางครั้ง บางเวลา ก็เหนื่อยและเริ่มท้อค่ะ แต่ก็จะพยายาม "อดทน" ค่ะ
ขอขอบคุณสำหรับดอกไม้กำลังใจจากทุก ๆ ท่านค่ะ
...ที่บ้าน..อินทร์..เวลานี่..เห็นแต่..ขี้นก..พิลาป..เต็มไปหมด..เลยคิดไปว่า..."หาก กรง..ทองที่เราอยู่..เต็มไป..ด้วย..ขี้...(เราจะอยู่ในกรงทองนี้..ไปได้อีก..นาน..สัก..แค่ไหน)..."
ขอบคุณค่ะ คุณยายธี
นั่นสิค่ะ นกพิราบเยอะมาก ๆ ช่วงนี้