เช้านี้ผมตื่นนอนด้วยความกังวลใจมาก นอนแทบไม่หลับทั้งคืนเลย ต่างจากวันแรกของการสอนที่เต็มไปด้วยความมั่นใจมาก เนื่องจากวันนี้ ผมต้องทำการสอนถึงสองคาบ คาบละสองชั่วโมง รวมทั้งสิ้น สี่ชั่วโมงติด! หากจะเทียบกับวันแรกแล้ว วันนี้ดูหนักกว่ามาก อาจารย์พี่เลี้ยงก็จะฝากชั้นเรียนไว้กับผมโดยไม่อยู่คุมอีก
ก่อนที่จะเริ่มเข้าสอนในคาบแรก ผมมีโอกาสได้พูดคุยกับนักศึกษาต่างสาขาที่ไปทดลองสอนเหมือนกันถึงเรื่อง เทคนิคการคุมชั้นเรียนของแต่ละคน (ยอมรับว่าส่วนตัวยังไม่มีเทคนิคอะไร ส่วนใหญ่ใช้วิธีการแก้สถานการณ์เบื้องหน้าเอา)
ว่าที่คุณครูท่านหนึ่งบอกกับผมว่า เขาใช้สิ่งที่คุณครูทุกคนมีมากกว่านักเรียนในการคุมชั้นเรียน นั่นก็คือ อำนาจ ผมฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ จนบอกไม่ถูก การขู่ บังคับ ให้ผู้อื่นทำตามจะได้ผลกว่าการทำให้คนอื่นยอมรับในตัวเราอย่างนั้นหรือ?
ผมไม่รีรอที่จะให้ใครมาตอบคำถามนี้ ผมทดลองใช้การตะโกน การด่า และการขู่นักเรียนในคาบแรกของวันนั้นเลย ผลที่ได้ดีกว่าที่คิด ทุก ๆ คนเงียบ ตั้งใจเรียน ไม่มีใครโวยวาย ห้องเรียนสงบขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การเรียนการสอนเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ๆ มากจนน่าแปลกใจ
แต่สิ่งที่ผมสังเกตเห็นได้ชัดคือ เด็ก ๆ ไม่กล้าถามคำถามที่ตัวเองไม่เข้าใจกับผม ไม่ล้าบอกว่าตัวเองไม่รู้เรื่อง ตัวเองไม่อยากทำ ทำให้บางคนไม่เกิดการเรียนรู้ได้เท่าที่ควร ในตอนนั้น ผมเข้าใจในทันทีว่า ครูที่ใช้อำนาจในการควบคุมชั้นเรียน คือคนที่ต้องการให้ตัวเองรู้สึกสบาย รู้สึกอยากสอน และรู้สึกสนุกกับการสอน ทั้งที่จริงแล้ว ความเป็นครูสิ่งที่ต้องคิดอันดับแรกคือ ให้ผู้เรียนรู้สึกอยากเรียน และสนุกกับการเรียนมากกว่า
ชั่วโมงต่อมาผมจึงเปลี่ยนมาใช้วิธีการเดิมของผม คือการทำให้นักเรียนยอมรับ ยอมรับว่าผมเป็นครู ยอมรับว่าผมเป็นผู้ปกครองอีกคน และยอมรับว่าผมเป็นเพื่อนของพวกเขา
แน่นอนว่าคาบสุดท้ายของวันนี้ ห้องเรียนอาจเต็มไปด้วยเสียงดังจนแทบจะกลบเสียงของห้องข้าง ๆ ได้ แต่นั่นก็เป็นเสียงที่บอกผมได้ว่า พวกเขารู้สึกอย่างไร และยอมรับเราหรือไม่ เมื่อถึงเวลาทำงาน พวกเขาเงียบและแสดงความตั้งใจแค่ไหน ผมมีความสุขกับการสอนอย่างบอกไม่ถูกเลยครับในวันนี้
