วันนี้แม้ชั่วโมงสอนของผมจะหมดไปแล้วก็ตาม แต่ผมก็ยังไม่หมดหน้าที่ ผมยังคงต้องจัดการอกสารต่าง ๆ นานาที่ได้รับมอบหมายมาให้เสร็จและยังต้องช่วยเพื่อนอีกคนที่ไปด้วยกันคุมชั้นเรียน หรือพูดง่าย ๆ ว่าต้องเป็นทั้งครูและนักเรียนในวันเดียวกัน
กิจวัตรของวันนี้ก็ไม่ค่อยมีอะไรมากนัก ส่วนใหญ่มักคลุกอยู่กับการกรอกเอกสารมากกว่า ปัญหาเพียงอย่างเดียวที่ผมเจอในวันนี้ก็คือ “การปรับตัว”
ตลอดชีวิตการเรียนของผม ผมมักเป็นฝ่ายที่เริ่มไหว้ก่อนทุกครั้งเมื่อเจอคนที่เรารู้จัก แต่สามวันมานี้ ผมกลับถูกไหว้ก่อนตั้งหลายครั้ง ยอมรับว่าจนถึงตอนนี้ก็ยังคงไม่ชิน
การได้เห็นเด็กนักเรียนไหว้เราทุกครั้งที่เจอและก่อนจากกัน ทำให้ผมคิดได้ว่า การไหว้ของเด็กเหล่านั้น นอกจากจะเป็นการทักทายตามมารยาทแล้ว ยังเป็นการแสดงออกอีกทางว่า เราได้รับการเคารพจากพวกเขาแล้ว ทำให้ผมรู้สึกว่า “เราก้าวเข้าสู่ความเป็นครูอีขั้นแล้วนะ” ในอนาคตเราคือคนที่ต้องดูแลเด็ก เราคือคนที่ต้องทำให้พวกเขาเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่ดี มีความสุขให้ได้ เป็นภาระที่หนักอึ้งมาก
อีกด้านหนึ่ง ตอนนี้เราก็เป็นนักเรียนเช่นกัน หน้าที่หลักที่เราต้องหาความรู้เพิ่มเติม เพื่อให้สามารถนำมาใช้ในอนาคตได้
การได้เป็นคุณครูและนักเรียนในวันเดียวกันนี้ ทำให้เราได้เห็นและเข้าใจโลกที่สองมุมมองอย่างแท้จริง (แต่ก็รู้สึกเหนื่อยในเวลาเดียวกัน...)
