เพื่อการเรียนรู้อย่างมีคุณค่า

ครูหยิน และครูเสริม จึงพานักเรียนพร้อมกับ ครู...และนิสิตฝึกสอนอีก  3

ที่ยอมเหน็ดเหนื่อยกับ การเดินทางที่แสนจะทรหด 

และอดทน...กับพฤติกรรมที่ของนักเรียนรุ่นใหม่ไม่ใส่ใจกับสิ่งรอบข้าง

อดทนไม่เป็น....ใจเย็นไม่ได้...

แต่ยังดีที่เขายอมเดินทางไปกับเราจำนวน  60  คน

ระยะทาง  10  กิโลเมตร ไปตามภูเขาลูกแล้วลูกเล่า ขึ้น ๆ ลง

จนมีนักเรียนบางคนร้องไห้...

บางคนก็ถอดใจ..รู้สึกถึงการตัดสินใจที่ผิดพลาดเพราะเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน

ได้เรียนรู้โลกใบใหม่....ที่หาได้ยาก

ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์  ..ไม่มีน้ำ...ไม่มีไฟ......ไม่มีส้วมไว้คอยบริการ

นอนกลางดิน  กินกลางทราย....

มีเพียงหลังคาเก่า ๆ ที่อดีตเป็นที่พักของพระสงค์

ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า.....เป็นวาสนาของชาว ย.ป. ที่ได้พักพิงอิงอาศัยถ่ายทอดความรู้

และประสบการณ์อันยิ่งใหญ่...ให้นักเรียนสมัยใหม่...ได้รับรู้

                                                   บันทึก 20 มกราคม 2557