บางครั้งก็เหนื่อนัก อยากพักผ่อนบ้าง
อ่อนล้าเต็มที...ถามตัวเองว่าทำไปทำไมก็ไม่รู้
ทำไมจึงไม่อยู่กับที่บ้างน่ะ...............
แล้วเราก็ต้องตอบคำถามให้กับตัวเอง...ว่า...
พรุ่งนี้ก้เป็นวันครู
เราก็คงมีโอกาสได้สะสางงาน...ได้เตรียมงานใหม่อย่างมีพลัง
และเมื่อถึงวันศุกร์..เราก็จะได้เดินทางไปขึ้นเขาบรรทัดท่ีต้องเดินทางขึ้นไป 14 กิโลเมตร
.............................
...จะไหวเร้อ...
ก็คงต้องดูกันต่อไป...จริงๆ แล้วก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน
แต่ใจก็ไม่เคยหวั่น.....สู้กันสักตั้งล่ะซินะ..
..........................
ป่าเทือเขาบรรทัดเคยเป็นป่าที่สมบูรณ์...
เป็นแหล่งเรียนรู้ของชุมนุมรักบ้านเกิด...สอนให้รักป่า....เพื่อรักษาน้ำ
20 ปี ผ่านไป..เหลือไว้เพียงภาพแห่งความทรงจำ
ภาพให้นักเรียนศึกษาวันก่อนเก่า...กลับพลิกตำราหน้าใหม่
ทั้งที่ยังเป็นครูคนเดิม
ยังไม่รู้ว่าชนรุ่นต่อไปจะเหลืออะไรไว้เป็นบทเรียน
555 แต่ก็ยังดีกว่าเราไม่ได้ทำอะไรเลย 555
ดีจังค่ะมีโอกาสได้พาเด็กๆไปท่องเที่ยวเรียนรู้ธรรมชาติเช่นนี้ เป็นกำลังใจให้ค่ะ