บันทึกประสบการณ์ท่ีได้มีโอกาสฝ้าดู้แลผู้ป่วยจากการเสียสติ....
บอกไม่ได้เลยว่าอารมณ์ไหน
สบสนสิ้นดี....
อารมย์แรก..คือความเมตตา และสงสารเพราะ
ผุ้ชายคนหนึ่งที่ได้สั่งสมความดีไว้มากพอสมควร
และมีการดื่มเหล้า...วันนิด วันละหน่อย ทุก ๆ วันเรื่อยมา
แล้วถึงจุดพลิกผัน...อยากเลิกเหล้าโดยเด็ดขาด
จึงตัดสินใจไปหาหมอเพื่อรักษา....จากการปรึกษารักษาอาการ
จึงเลือกวิธีการหักดิบ...เพื่อให้หายใว ทำแบบคนใจร้อน
ซึ่งต้องใช้เวลาในการรักษา 21 วัน
การรักษาจึงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างมีพลัง...สมดังใจหวังเป็นภาพที่งดงาม
แต่....เมื่อถึงวันที่ 11 ลมเปลี่ยนทิศชีวิตเปลี่ยนผัน
กลับมาดื่มอีกครั้ง...จึงส่งผลให้เสียสติไปโดยสมบูรณ์
อนิจจาชีวิต...มันช่างไม่แน่นอนจริง ๆ
จึงตัดสินที่จะเฝ้าดูแลผู้ป่วยพร้อมกับหาหนทางในการรักษา
กว่าจะได้ลงตัว....ว้า...เหนื่อยเหลือทน
ต้องใช้จิตวิทยา ในการพูดจา
ต้องยอมรับ....พฤติกรรมที่เกิดขึ้น
บางครั้งก็หัวเราะ...ในความคิด
บางครั้งอารมณ์หงุดหงิด....เพราะเขาคิดสับสน
ตัวเราเอง...ก็พลอยสับสนตามไปด้วย...
สรุปได้ว่าไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้.....
กว่าจะตั้งสติได้...ก็ต้องใช้เวลา...เก็บเป็นประสบการณ์ชีวิต
...มีสติ .... เกิดปัญญา นะคะ .... ขอบคุณค่ะ
คนดูแลต้องเป็นหลักทั้งกายและใจแห่งเมตตาธรรมและรู้เท่าทัน...เป็นกำลังใจให้ค่ะ...
...เป็นกำลังใจนะคะ
ครูหยินขา....น่าสงสารนะคะ ทั้งผู้ป่วยและคนเฝ้า
เป็นกำลังใจด้วยคนค่ะ