ดินสอ กับ ยางลบ


เก็บมิตรภาพเล็กๆ เอาไว้ให้นานแสนนานดีกว่าจากกันไปเพียงเพราะไม่เข้าใจกัน

          เมื่อไม่นานมานี้มีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นมาภายในศูนย์อนามัยที่5 เป็นเรื่องของความเข้าใจผิด       เรื่องร้ายแรงจนถึงขั้นต้องเสียคนทำงานไปจากระบบน่าเสียดายจริงๆ เรื่องของความไม่เข้าใจกันแม้จะอยู่ใกล้กันทำงานเห็นกันทุกวันก็ตาม.   ผมเองเก็บสะสมเรื่องราวดีดีไว้หลายเรื่อง  อยากจะขอโอกาสอันนี้เผยแพร่เรื่องสั้นๆ ของ ดินสอกับยางลบ ให้ทุกท่านได้อ่านเพื่อเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อย....

          มีดินสอที่เขียนอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่แท่งหนึ่ง
มียางลบที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมดอยู่ก้อนหนึ่ง
ฟังดูอาจตลกทุกคนอาจคิดว่าดินสอกับยางลบเป็นของคู่กันแต่ลองอ่านดูก่อนนะครับ
ดินสอแท่งนั้นเป็นเพื่อนกับยางลบก้อนนั้น
ทั้งคู่ไปไหนมาไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน
หน้าที่ของดินสอก็คือเขียน
มันจึงเขียนทุกที่ทุกอย่างเสมอตลอดเวลาที่อยู่กับยางลบ
หน้าที่ของยางลบก็คือลบ มันจึงลบทุกอย่างที่ดินสอเขียนทุกที่ทุกเวลา
เวลาผ่านไปนานหลายสิบปี ทุกอย่างก็ยังดำเนินเหมือนเดิมเรื่อยมา
จนกระทั่งดินสอเอ่ยกับยางลบว่า เรากับนายคงอยู่ด้วยกันไม่ได้แล้ว ยางลบจึงถามว่าทำไมล่ะ
ดินสอจึงตอบกลับไปว่า ก็เราเขียนนายลบแล้วมันก็ไม่เหลืออะไรเลย ยางลบจึงเถียงว่า
เราทำตามหน้าที่ของเราเราไม่ผิด
ทั้งคู่จึงแยกทางกัน
ดินสอพอแยกทางกับยางลบมันก็ดีใจที่สามารถเขียนอะไรได้ตามใจมัน
แต่พอเวลาผ่านไปมันเริ่มเขียนผิดข้อความที่สวยๆ ที่มันเคยเขียนได้ก็สกปรกมีแต่
รอยขีดทิ้งเต็มไปหมด
มันคิดถึงยางลบจับใจ
ฝ่ายยางลบพอแยกทางกับดินสอมันก็ดีใจที่ตัวมันไม่ต้องเปื้อนอีกต่อไป
พอเวลาผ่านไป มันกลับใช้ชีวิตอย่างไร้ค่าเพราะไม่มีอะไรให้ลบ
มันคิดถึงดินสอจับใจ ทั้งคู่จึง
กลับมาอยู่ด้วยกันใหม่ คราวนี้ดินสอเขียนน้อยลงเขียนแต่สิ่งที่ดี
ส่วนยางลบก็ลบเฉพาะที่ดินสอเขียนผิด  เท่านั้น
ถ้าเปรียบการเขียนเป็นการจำ  ดินสอ ในตอนแรกก็จำทุกเรื่องทั้งดีและไม่ดี
แต่พอเปลี่ยนไป มันก็หัดเลือกจำแต่สิ่งดีๆ เท่านั้น

ส่วนการลบเปรียบเหมือนการลืม ยางลบในตอนแรกก็ลืมทุกอย่างทั้งดีและไม่ดี
แต่ทุกครั้งที่ลืมเรื่องไม่ดีตัวมันก็จะสกปรกแต่ตอนหลังมันเลือกลืมแต่เรื่องไม่ดี
หรือคือการให้อภัยนั่นเอง ฉะนั้นการเปรียบการเดินทางของทั้งคู่ดุจมิตรภาพ คือ
การจำแต่สิ่งดีๆ และลืมในสิ่งที่อาจผิดพลาดบ้าง
ถ้าทุกคนเป็นอย่างดินสอกับอย่างลบตอนหลังก็คงจะดีไม่น้อย
………………….

ในชีวิตจริงของเราๆ ท่านๆ อาจไม่โชคดีเหมือนดินสอกับอย่างลบทีมีโอกาสมาพบกันแล้วเข้าอกเข้าใจกัน   ผมว่าเรามาเริ่มมองคนนั่งข้างเรากันดีกว่า  ว่าเราเข้าใจกันดีและรักกันดีมากน้อยแค่ไหนเพื่อว่าเมื่อวันนึงที่เราจ้องจากกันไปแล้วมีโอกาสดีดีที่ต้องมาเจอกันอีกหรือแม้จะพบกันด้วยเหตุบังเอิญก็ตามที่จะได้รู้สึกว่า...ดีใจจังที่เจอ.....จริงไหมครับ

หมายเลขบันทึก: 55831เขียนเมื่อ 26 ตุลาคม 2006 13:09 น. ()แก้ไขเมื่อ 9 พฤษภาคม 2012 21:00 น. ()สัญญาอนุญาต:


ความเห็น (6)

หายหน้าหายตาไปน้าน นาน นะคะ ...

ยังไง๊ ยังไง "มิตรภาพ" ก็เป็นสิ่งที่ควบคู่ และควรคู่ อยู่กับคนไทยอยู่แล้ว ละมั๊ง ... เราก็รักษามิตรภาพกันและกันได้ ผ่านบล็อกนะ ... เขียนเรื่องราวมาคุยกันบ่อยๆ นะจ๊ะ

มิตรภาพที่เราโหยหา ย่อมต้องลงทุนโดยการให้เขาก่อนเสมอ

ชอบบทความนี้จังค่ะ คงใช้กับKM ได้เป็นอย่างดีและลงตัวในการมองmicro success ที่หลายคนมักมองหาไม่เจอ

ขอบคุณครับเรื่องเด็กๆ มุมมองแบบเด็กๆ ดีใจครับที่พี่ศรีวิภาชอบครับ
เล่าเรื่องตลาดนัดความรู้ ของศอ5มาให้อ่านด้วยนะค่ะ
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี