มันยิ่งใหญ่จริงๆ นะ ที่ทุกสิ่งมากองตรงหน้า แน่นอนครับ ผมไม่ได้ลงทุนลงแรงคนเดียว มีกลุ่มคนคุณภาพบริษัทเอกชนและคนของชุมชน มีกัลยาณมิตร จิตอาสา และพี่เพื่อนน้องช่วยประคับประคอง มองเห็นวิกฤติในความด้อยโอกาส บนถนนสายอุปสรรคและขาดแคลน แต่ผมไม่เคยขาดน้ำใจจากผู้คนทึ่คุ้นเคยเหล่านั้น

ขอดราม่าส่งท้ายปี..สองวันนี้..ขอทบทวนสิ่งที่ผ่านมา เป็นปีที่หนักหนาและสาหัส มิอาจโทษใคร เป็นเพราะใจล้วนๆ ที่ต้องการพุ่งชนเป้าหมาย ถึงจะไม่ขนาดหัวชนฝา แต่ก็ทะเยอทะยานน่าดูชม คนที่อยู่ใกล้ก็คิดว่าผมทำเพิ่อรับการประเมิน โน่น นี่ นั่น ที่ไม่เกี่ยวกับ "ดีเด่น" ใดๆแต่เกี่ยวเนื่องด้วย"การประกันคุณภาพ"

 

เชื่อว่าคุณภาพของโรงเรียนขนาดเล็ก..มิได้มองกันที่ อ่านออกเขียนได้คิดคำนวณเป็น จุดเน้นต้องสร้างแหล่งเรียนรู้สู่การบูรณาการสาระวิชาและทักษะชีวิต โดยมีครูเป็นผู้กำกับ นักเรียนเป็นผู้แสดง บรรยากาศพร้อม ทุกอย่างจะพร้อมเป็นองค์รวม

 

ปีไหน..ก็ไม่เท่าปีนี้ ๒๕๕๖..งานใหญ่สำเร็จได้อย่างง่ายดาย และหลายงานต้องใช้เวลา อดทนและรอคอย บางครั้งต้องหยุดยับยั้งชั่งใจ จะทำอะไรกันนักกันหนา ในเมื่อต้นทุนผลผลิต..ชีวิตครูและทรัพย์สิน ก็มีเพียงเท่านี้ แต่พอเห็นสายตา "ผู้ประเมิน"ที่แฝงความเยาะหยัน ประเมินอย่างเมามัน ไม่หันมองภาพเชิงประจักษ์เลย ไม่คิดว่าเราก็รักโรงเรียน..มิอาจทำอะไรผิดได้ อยากทำดีกับเขาเหมือนกัน..แต่บางสิ่งบางอย่างต้องใช้เวลานะ อย่าได้เอามาตรฐานอะไรของใคร มาเปรียบเทียบกันเลย  ขอร้องเถอะ ตัวบ่งชี้..ผลงานก็ต้องค่อยๆดูกันไป มิใช่หรือ

 

ครับ กว่าจะสวยอย่างมีคุณค่า งามสง่าอย่างสมตัว..เป็นโรงเรียนที่มีผู้คนเข้ามาแวะเยี่ยมเยือนมิได้ขาด แต่กว่าจะมีวันนี้..ตลอด ๑๒ เดือน ภาพงานและคนวิ่งวนอยู่ในหัว ปะปนรอยยิ้มและคราบน้ำตา แห่งความปิติยินดี และทุกข์ระทมกับสุขภาพที่แปรปรวน สติ ช่วยให้นิ่งได้นาน ๆ กำลังใจ ช่วยให้เชื่อมประสานได้ทุกอย่าง สะสมทับถมใจให้กล้าแกร่ง วันนี้..นึกย้อนกลับไปมอง เส้นทางที่ผ่านมา อยากจะหัวเราะ(ทั้งน้ำตา)ส่งท้ายให้ดังๆ กับตัวเองกับเดือนกับดาว ผ่านร้อนจนถึงหนาว คงจะไม่เศร้าอะไรไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว

 

มันยิ่งใหญ่จริงๆ นะ ที่ทุกสิ่งมากองตรงหน้า แน่นอนครับ ผมไม่ได้ลงทุนลงแรงคนเดียว มีกลุ่มคนคุณภาพบริษัทเอกชนและคนของชุมชน มีกัลยาณมิตร จิตอาสา และพี่เพื่อนน้องช่วยประคับประคอง มองเห็นวิกฤติในความด้อยโอกาส บนถนนสายอุปสรรคและขาดแคลน แต่ผมไม่เคยขาดน้ำใจจากผู้คนทึ่คุ้นเคยเหล่านั้น

 

ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก..ผมรักและคิดถึงพวกเขา ความรักทำให้ตาบอด..ผมคงพร่ามัวและบอดสนิทไปนานแล้ว หลับตาลงทุกครั้ง ภาพเขาและเธอผุดขึ้นมากลางใจ ผู้คนที่นำสิ่งดีมาให้ และกลับมาร่วมยินดีกับความสุขส่งท้ายปี วันนี้..อยู่ในใจเสมอ..มากมายหลายคน รวมทั้งคุณพี่มะเดื่อ อาจารย์ขจิต ฝอยทอง ผักหวานป่า นิตยา บุญยก อัญชัญ ครุฑแก้ว คุณยายธี และคุณป้าวิ....รู้จักกันดีแล้ว..ใช่ไหมครับ

 

วันหยุดยาว..ส่งท้ายปี มีแค่นี้แหละ รดน้ำผัก ให้อาหารปลาและไก่ ทำงานที่สวนสมุนไพร สะสางงานเอกสารให้เป็นปัจจุบัน..ไม่ทุกข์ไม่ท้อไม่เหน็ดไม่เหนื่อย รู้สึกเมื่อยคราใด ก็สูดอากาศเข้าปอด มองไปข้างหน้า จะเห็นภาพที่ประจักษ์ตา พี่เพื่อนน้องที่นำพาความสุขและความสำเร็จมาให้จนเต็มโรงเรียน........

 

จะเป็นไปได้ไหม..ที่จะได้พบปะพูดคุยอีกครั้ง.. อยากเห็นพวกเขากลับมาอีก เพื่อรับรู้ความในใจของครูบ้านนอก ที่มันยิ่งกว่า คำขอบคุณ หรืออาจจะมีวันนั้น แต่ก็ไม่ดีเท่าวันนี้ที่อยากบอกเหลือเกินว่า รักและจริงใจกับทุกท่านนะ ขอให้ทุกท่านมีความสุข ในปีใหม่และตลอดไปนะครับ..ส่วนผม หลังจากร้องไห้กับเดือนแล้ว..วันที่เหลือต่อไป..จะดูแลหัวใจตัวเอง.

 

                                                                   ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

                                                                     ๓๐ ธันวาคม ๒๕๕๖

 

 

 

"ถ้าเราไม่ทิ้งบ้าน..บ้านจะเป็นกำลังใจให้เรา..."