ชีวิตเรามีสิ่งรอบกายมากมายจริงๆ..บ่อยครั้งที่เรามองเห็นสิ่งเหล่านี้ เป็นเพียงแค่วัตถุหรือสิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติ จนคุ้นชินในสายตา เพราะเรามีสิ่งอื่นที่น่าสนใจและน่าตื่นเต้นกว่า..เมื่อจ้องพินิจแบบใส่ตา ใส่ใจ ใส่รายละเอียด อย่างลุ่มลึกเราจะพบว่า ทุกสิ่งมีประวัติส่วนตัวมันเองทุกๆสสาร..
เราคือ สัตว์ชนิดเดียวที่มองเห็นเช่นนี้ได้ (เห็นตน เห็นรู้ เห็นสรรพสิ่ง ด้วยปัญญา) สิ่งที่เรามองเห็นสิ่งเล็กๆ แต่ลึกซึ้งคือ "ความจริง" แห่งปรากฏการณ์ภายในสิ่งนั้นๆ
อันที่จริง สิ่งต่างๆ เหล่านี้ มีแบบแผน มีกลไก เป็นฉากเบื้องหลังค้ำจุนหนุนอยู่ตลอด นั่นคือ "กฎกลไก" แม้แต่ตัวเรา ซึ่งเป็นเหมือนตัวกลาง เป็นสื่อที่สาธิตกฏนี้อยู่เสมอ หากตาเราตื้น ตาแคบ ตาพร่า ตามัว ตาตี่ ตาบอด ตาขุ่น ตามืด (ฮิๆๆ) เราก็จะมองภาพหรือสื่อตัวแทนเหล่านี้แค่ตื้นๆเช่นกัน
สื่อหนึ่งที่เราคุ้นเคยอยู่ประจำคือ สัตว์ต่างๆ ที่อยู่รอบๆเรา พวกมันล้วนเป็นครู เป็นแม่แบบ เป็นเพื่อนกัลยาณมิตรของเราได้ทั้งสิ้น อาทิ สุนัข เป็นสัตว์เลี้ยงที่มาจากป่า มาสู่เมือง สู่สังคมมนุษย์ จนทิ้งสัญชาตญาณเดิมตนเกือบหมด สิ่งที่มันแสดงออกต่อเราคือ ความจงรักภักดี ซื่อสัตย์ต่อเรา ในรัชสมัย ร. ๖ จึงขนาดสร้างอนุสาวรีย์ให้ "ย่าเหล" เลยทีเดียว หรือเรื่องสั้นของหม่อมคีกฤทธิ์ เรื่อง "มอม" ที่สะท้อนความซื่อสัตย์ต่อเจ้านายโดยแท้ แม้แต่ในหลวงก็ทรงเลี้ยงสุนัขตระกูลทองแดงมาแล้วหลายตัว
แต่มนุษย์ด้วยกันอยู่ด้วยกันยังมีเรื่องกระทบกัน คู่สามี ภรรยา ก็ยังฆ่ากัน พ่อแม่ ลูกก็กลายเป็นศัตรูฆ่ากัน สังคมเต็มไปด้วยความรุนแรง ขาดความไว้ใจกัน เล่นบทละคร ตัวอิจฉา นินทา กระแนะกระแน ฯ ทั้งๆที่มนุษย์เป็นสัตว์ชนิดเดียวที่รู้จักรัศมีความรู้ในโลก สังคม และชีวิตดีกว่าสัตว์มากมาย ไม่เพียงแต่สุนัขเท่านั้น ยังมีสัตว์อื่นๆ เช่น แมว มด นก งู หนู กระต่าย วัว ควาย ช้าง ม้า ปลา หมึก ฯ ที่สอน ที่เป็นแม่แบบให้เราได้
ดังนั้น จงมองพินิจ ในพฤติกรรมของพวกมัน ที่มันแสดงออกต่อเรา เหมือนเราเป็นเจ้านาย เจ้าของ ในขณะเดียวกัน เรากลับมองมันแค่สัตว์เดรัจฉาน เรากับสัตว์มีคุณลักษณ์ที่เหมือนกันคือ ๑) เราเป็นสัตว์โลกด้วยกัน ๒) เรามีเลือดเนื้อ มีความรู้สึก มีอารมณ์ มีความกลัว มีสุข ทุกข์ เหมือนกัน ๓) เรามีมรดกความตายด้วยกัน ๔) เรามีลักษณะของสัญชาตญาณ ๔ อย่างคือ กิน นอน กลัว เสพ เหมือนกัน ๕) เราต้องการความรัก ความเมตตาต่อกันและกัน เหมือนกัน ๖) ฝึกได้ สอนได้
"โปรดมองสัตว์ ให้เห็นสัจ" เราจะได้รู้ว่า เรายิ่งใหญ่หรือเราอ่อนแอ---
-----------------<>----------------
...เขียนเก่ง..มาก...ชอบมาก...เจ้าค่ะ...ยายธี...
ทุกชีวิตที่เกิดมา คือ สัตว์โลกค่ะ ขึ้นอยู่ที่ว่าใครบ้างจะเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งและนำมาปฏิบัติ...อีกเรื่อง การที่จะให้คน ๆ นั้น รักสัตว์ที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา ๆ ต้องมีจิตที่มีเมตตา อ่อนโยน อยู่ในจิตใต้สำนึกเขาด้วยค่ะ ของแบบนี้สอนกันยาก...บางคราวเรื่องแบบนี้มันสะสมอยู่ภายในจิจใจมาจากชาติ ภพปางก่อนก็ได้นะคะ...พี่มีความเชื่อแบบนั้น...ไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า? :):)
เป็น "สัจธรรม" ที่เป็น "รูปธรรม" ค่ะ
ลางเนื้อชอบลางยาครับพี่... มุมมอง มุมต่าง มุมตา ครับ
ขอบคุณที่มอบดอกไม้ครับผม...