พ่อค้าเร่
ถ้าเราเป็นนักการเมือง
หนึ่ง จะเดินเข้าหาประชาชนทีละบ้าน โดยเฉพาะเขตหรือพื้นที่ที่เราไม่เคยได้คะแนนมาก่อน เดินไปเพื่อ ฟัง
ไปรับฟังสิ่งที่ชาวบ้านอยากได้ อยากให้เป็น อยากเห็น อยากมี..สวัสดิการ ข้าวของราคาถูก...ฯลฯ
ฟังโดยไม่พูด โดยไม่เสนอความคิดเห็นที่ตัวเองคิดว่าเจ๋ง น่าทำ
ฟังอย่างตั้งใจ เมื่อฟังแล้วจึงนำข้อมูลนั้นกลับมาคิด มาประมวลแล้วทำให้เป็นจริง หรือเป็นแนวว่า จริง ๆ แล้วประชาชนต้องการอะไร แบบเป็นรูปธรรม ง่าย ๆ
การเดินลงพื้นที่แบบนี้ ต้องทำด้วยความตั้งใจจริง ไปฟังเขา ไม่ใช่ไปพูดให้เขาฟัง
การเดินเข้าหา ต้องเดินให้ครบทุกตรอกซอกซอย เดินตามตรอก คุยตามบ้าน นั่งพัก ดื่มน้ำ กินข้าวกับชาวบ้านแบบติดดิน เหมือนพ่อค้าเร่เดินตลาด ตรอก หมู่บ้านเพื่อขายปลีก ไปขายสินค้าให้ได้แบบ ผู้ซื้อซื้อเราเพราะเห็นใจ เชื่อใจในสินค้าเราว่าดี ราคายุติธรรม หรือถูก และเราขายได้เพราะได้ใจของเขามาด้วย มาคราวหน้า เขาจะซื้อเราอีก เพราะเราหาสินค้าที่เขากำลังอยากได้มาให้เลือกซื้อถึงบ้าน และสินค้านั้น มีคุณภาพเหมาะสมกับราคา เหมาะสมกับผู้ซื้อ เรารู้จักกันแล้ว เราจึงเลือกหาสิ่งนี้มาขาย
และสิ่งสำคัญ ผู้ขายไม่ได้เอากำไรเกินควร
มีต่อ(บันทึกจากความคิดส่วนตัวในฐานะเคยเดินเร่ขายของตามหมู่บ้านตั้งแต่เด็ก)
แต่นักการเมืองเขาไม่ได้คิดอย่างนี้นี่ครับ ผมเดาว่าเขาคิดว่า "ประชาชนคือ 'assets' ของเขา" ครับ ฮาๆๆ
นักการเมืองเป็น."พ่อค้า..เจ้าเล่ห์..ที่เดิน..หลอก..ขาย..ความจอมปลอม".....เหมือนกับที่เห็นอยู่..อิอิ...คราวนี้..ขายได้....ก่อนคลอด..ด้วยซ้ำ...๕๕๕๕๕๕...
คงจะหานักการเมืองแบบพ่อค้าเร่...ได้ยากยิ่งจ้ะ น่าจะมีแต่ " พ่อค้าเล่ห์ "
อย่างที่ยายธีว่าล่ะจ้าาา