ความทรงจำของ ฉัน และ พ่อ คำว่าพ่อนั้นแสนจะยิ่งใหญ่ แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกว่า ฉันไม่คค่อยจะมีความทรงจำที่ดีต่อพ่อเท่าไหร่เลยละ

ความทรงจำที่ดีหายไปไหน ทำไมมีแต่ความเหินห่างระหว่างฉันกับพ่อ ฉันเคยเฝ้าถามตัวเองเสมอมา หรืออาจเพราะว่า พ่อของฉันเคยทำผิดในเรื่อง............ฉันถึงไม่สนิทกับพ่อเลย ฉันรู้ว่าการที่เป็นลูกต้องทำหน้าที่ของลูกให้ดี ต้องดูแลเอาใจใส่พ่อ แต่ฉันกลับไม่เลย ฉันกลับเอาใจใส่ใครอีกคนที่ทำหน้าที่ สองหน้าที่ไปพร้อมกันซึ่งคือ แม่ ฉัน กลับรู้สึกว่าแม่ทำหน้าที่ทั้งสองอย่างเสมอ ไม่ว่าจะเป็นคนที่คอยให้คำปรึกษา คนที่คอยให้กำลัง

ฉันเคยพูดกับพ่อนะแต่ พูดกัน สองถึงสามประโยคก็ต้องเถียงกันอีก แล้วจะมีความทรงจำที่ดีได้ไง ถ้าเราจะไม่พูดกับท่านตลอดไปเลยจะได้ไหม เคยถามกับตัวเองเสมอ  เหตุนี้เอง ฉันจึงไม่ค่อยเท่าไหร่กับพ่อ 

ตั้งแต่ที่ฉันออกจากบ้านมาเพื่อศึกษาต่อ เวลาที่ฉันกลับไปบ้านเมื่อไหร่ ฉันก้จะไม่เจอพ่อเลย ฉันมักจะถามแม่อยู่บ่อย ๆ ว่าพ่อ ไปไหน แม่ก็มักจะตอบอยู่เสมอว่า พ่ออกไปข้างนอก ฉันก้ถามอยู่แค่นั้น และฉันก้ไม่ถามต่ออีก หรืออาจเป็นเพราะว่า ฉันไม่อยากจะรู้อีกต่อไป และเมื่อฉันกลบบ้านฉันรู้ดี่างานแรกที่ฉันต้องทำคือ การช่วยแม่ทำงาน เพราะแม่ร่างกายไม่แข็งแรง

ฉันคิดว่า ตอนนที่ฉันไม่อยู่ พ่อ กับ แม่ ต้องช่วยกันทำงาน แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ ฉันคิดเสมอว่า แม่เป็นคนที่ส่งฉันกับน้องสาวเรียน แต่แม่บอกว่าอย่าคิดแบบนั้นเพราะว่าทุกวันนี้พ่อก็เป็นคนที่ส่งลูกทั้งสองเรียนเหมือนกันนะ 

"แม่ทำไมเข้าข้างพ่ออย่างนี้"  แต่เหมือนแม่าจะเหนื่อยมากกว่านะ 

สาเหตุของการที่ฉันกับพ่อเหินห่างกันเพราะว่า ในตอนที่ฉันเป็นเด็ก ฉันเห็น พ่อ กับแม่ ตี กันและพ่อก็ตีน้องสาวของฉันโดยไมถามเหตุผล แะพ่อไม่ค่อยมีเหตุผล เวลาไม่มีให้ครอบครัว ความทรงจำดี ๆๆ เลยหายไปจากคความคิด และมีแต่ความเหินห่างและไม่เข้าใจกันเข้ามาแทน

แต่ในความไม่เข้าใจนั้น ก็มีความรักและความห่วงใยอยู่เสมอ พ่อของฉันจะโทรมาถาม (นาน ๆ ครั้ง) ว่า เมื่อไหร่ จะกลับบ้าน คิดถึง แต่ฉันจะบอกพ่อเสมอว่า ฉันทำงาน ฉันไม่สามารถกลับบ้านได้ หรอก แต่ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง

พ่อ ก็จะพูดอีกว่า งั้นดูแลตัวเองดี ๆ พ่อขอโทษที่พ่อไม่สามารถช่วยเหลืออะไรลูกได้ ขอให้ลูกอดทนไว้ แม้เจอความลำบากอย่างไรก็ขอให้อดทน 

^__^ ฉันก็แอบดีใจนะ 

แต่ก็เสียใจมาก ในตอนที่ฉันกลับบ้านเมื่อไหร่ พ่อก็ไม่เคยอยู่บ้านสักที

แต่ยังไงลูกก็อยากบอกพ่อนะว่าถึงเราจะไม่ค่อยสนิทกัน ไม่ค่อยจะพูดกันดี ๆ เท่าไหร่ แต่ลูกก็ักและคิดถึงพ่อเสมอ ลูกคนนี้ก็ขอให้พ่อสุขภาพแข็งแรง และอยู่เป็นร่มโพธิ์ของลูก  รอดูความสำเร็จของลูกสาวคนนี้

ซึ่งความหวังของพ่อลูกไม่เคยลืม 

            พ่อในความเป็นพ่อก็อยากเห็นลูกมีอนาคตที่ดี พ่อเคยบอกว่าการที่ลูกเป็นผู้หญิงเป็นกุลสตรี จะต้องเป็นคนกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ แต่ถ้าเราเป็นคนอกตัญญู ก็ไม่ประสบผลดีต่อเราจะเป็นคนที่มีปัญหา และในฐานะที่ดิฉันเป็นลูกของท่านคนหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ตาม แล้วเราในฐานะที่เป็นลูกของท่านเรา อย่าได้ทำให้ท่านต้องเสียใจเพราะเราเลย การที่ท่านเคยดุด่าว่าเราไม่ใช่เขารังเกียจเพียงแต่เขารักเรา อยากให้เราเป็นคนดี และสุดท้ายนี้อยากบอกท่านว่ารักพ่อที่สุดในโลก ไม่ว่าพ่อจะเป็นอย่างไร ลูกคนนี้ก็ภูมิใจที่ได้เกิดเป็นลูกของพ่อ 

 

ลูกสาวคนนี้จะพยามยามเข้าใจพ่อให้มากขึ้น และจะคอยพูดคุยกับพ่อให้มากขึ้นเพื่อที่จะให้เราได้เปิดใจคุยกัน และเราจะได้มีความทรงจำที่ดีมากขึ้น นะคะ พ่อ 

 

พ่อ คำนี้ที่รักปักดวงจิต
พ่อ ผู้ให้ชีวิตให้ความฝัน
พ่อ ผู้ห่วงใยไม่เปลี่ยนปัน
พ่อ ผู้ที่รักมั่นไม่จืดจาง

พ่อ รักลูกผูกพันไม่หวั่นไหว
พ่อ รักลูกด้วยใจให้ความหวัง
พ่อ พร้อมเคียงข้างลูกทุกทาง
พ่อ คือกำลังใจให้ลูกดี

ขอให้พ่อ มีสุขอย่าทุกข์เข็ญ
ขอให้พ่อ อยู่เป็นร่มโพธิ์ศรี
ขอให้พ่อ มีสุขทุกเดือนปี
ขอให้พ่อ อย่ามีทุกข์ร้อนใด

ที่มา http://scoop.mthai.com/hot/3548.html