๑ - ๔ ธันวาคม ๒๕๕๖ ที่เชียงใหม่ ตอนที่ ๑

         ระหว่างวันที่ ๑ - ๔ ธันวาคม ๒๕๕๖ ปีนี้ "ฉัน" ได้เดินทางอบรมที่เชียงใหม่

ได้เข้าพักที่โรงแรมล้านนา พาเลซ...โดยออกเดินทางมุ่งสู่เชียงใหม่

ในวันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๕๖ ช่วงเกือบเที่ยง ๆ เพราะว่า...น้อง ๆ ในกอง

ทุกคนเคยไปเที่ยวเชียงใหม่กันหลายหน...จึงขอออกเดินทางกันในช่วง

เกือบเที่ยง...ในตอนแรกฉันถามพวกเขาว่า...จะแวะเที่ยวที่ไหนบ้างหรือเปล่า?

เพราะถ้าตกลงไป ฉันก็จะได้ให้รถออกแต่เช้า...แต่กลับได้รับการปฏิเสธ

จากทุกคนว่า...ไม่เที่ยวหรอก...เพราะส่วนใหญ่ การเดินทางสู่เชียงใหม่

ถ้าสำหรับคนที่ไม่เคยไปก็จะต้องแวะเที่ยวที่นั่น ที่นี่ เพราะยังไม่เคยเห็น

สำหรับ "ฉัน" นับได้ว่า "เกินสิบกว่าครั้ง" แล้วกระมัง!!! กับเชียงใหม่...

          ในครั้งนี้ พวกเราออกเดินทางด้วยรถตู้ ๒ คัน ไปเกือบหมดกอง

โดยเข้ารับการอบรม เรื่อง การวิจัยสถาบัน + การวิเคราะห์งาน + การสังเคราะห์งาน

ที่ทำให้พวกเรามีความรู้เพื่อนำมาปรับใช้กับตัวเรา กับมหาวิทยาลัยให้มีคุณภาพ

ยิ่งขึ้น...

         พวกเราเข้าที่พักได้ก็เกือบ ๕ โมงเย็น ประมาณ ๕ โมงครึ่ง (เย็น)

พวกเราก็ไปทานอาหารร่วมกันที่เรือนสุนทรี...ที่นี่ก็อีกเช่นกัน...มาครั้งนี้

ก็ครั้งที่ ๔ ได้แล้วกระมัง...อาหารที่ทานก็เป็นอาหารพื้นเมือง...

คำแรกที่ตักเข้าปาก...ทำให้ฉันนึกถึง "บรรพบุรุษ" ของฉัน เพราะพวกเขา

เป็นคนทางเหนือ...เมื่อสมัยเด็ก ๆ ฉันได้กิน เพราะ ป้า + แม่ ฉันชอบทำ

ให้ฉันได้กิน...ทำให้ฉันนึกถึงพวกท่านที่ได้จากฉันไปแล้ว...

         ลำพังว่า จะให้ฉันทำทานเองนั้น "คงยาก" เพราะฉันไม่เก่ง

เรียกว่า "ทำไม่เป็น" ใครจะว่าอย่างไร? ฉันไม่สน เพราะ "ความจริงก็คือ

ความจริง"...ฉันทำอาหารไม่เก่งเหมือน "แม่" ของฉัน ทุกวันนี้ ยังอดที่จะ

มานั่งนึกถึงและเสียดายใน "ภูมิปัญญา" + รสฝีมือของแม่ตนเองไม่ได้สิน่า!!!

"แม่บัว" ทำกับข้าวอร่อยมาก...แต่มา ณ บัดนี้ ทำดีที่สุดก็คือ...การซื้อเขากิน...

ถึงจะไม่ค่อยถูกปากเหมือนที่แม่ทำ แต่ก็ต้องหาซื้อเจ้าที่ขายแล้วถูกปากของฉัน

        เมื่อทานกันเสร็จ พวกเราก็ให้คนขับรถขับเอาเราไปส่งที่ถนนคนเดิน...

คนเยอะมาก ๆ เรียกว่า "ฉันเดินจนเมื่อยขา" พวกน้อง ๆ เขาก็ชอบซื้อของกัน

แต่สำหรับฉัน ๆ ได้แต่ชม มองดู ไม่ได้ซื้อ เพราะดูอะไร? ฉันก็มีแล้ว...

ได้แต่ยิ้ม ๆ บอกกับน้อง ๆ ว่า...ซื้อกันเหมือนตอนพี่เป็นเด็ก ๆ เลยอ่ะ...

เดินกันเกือบ ๔ ทุ่ม ไม่ไหว...กลับเข้าที่พัก เพื่อพักผ่อนดีกว่า...

       คราวนี้ "ฉัน" ก็นอนคนเดียวอีกแล้ว...นอนจนชินกับสภาพชีวิต

ที่ฉันต้องเดินทาง...น่าแปลก!!! ทุกครั้งที่ไปนอนที่อื่น ฉันนอนไม่ค่อยหลับ

อาจเพราะแปลกที่ แต่ครั้งนี้...ฉันหลับเป็นตาย...เรียกว่า..."หลับสนิท"

เลยทีเดียว...นี่คือ...การถอดบทเรียนชีวิตหรือการใช้ชีวิตส่วนหนึ่งของฉัน

กับการเดินทางเพื่อพัฒนาตนเองและพัฒนาบุคลากรของมหาวิทยาลัย :):)