ความสุข...จากบ้านหลังใหญ่


"รอยยิ้มของเด็ก คือกำลังใจของคนเป็นครู"

เป็นที่แน่ชัดครับว่า การเป็นนักศึกษาวิชาชีพครูนั้นต้องรู้สึกตื่นเต้นและรู้สึกกลัวบ้างในการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูเนื่องจากเป็นก้าวแรกที่เราจะได้ออกจากรั้วมหาวิทยาลัย ไปสู่การฝึกกับประสบการณ์จริง

ซึ่งเมื่อเทอมที่ผ่านมา ผมได้มีประสบการณ์ที่ถือว่าเป็นจุดเริ่มต้นให้การได้ฝึกจากสถานที่จริง ได้รับประสบการณ์ตรง จากโรงเรียนวัดร้องอ้อ ตำบลสันผีเสื้อ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่

 

ผมรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ในการที่จะได้ไปอยู่ร่วมกับท่านคุณครูที่มีความสามารถ มีประสบการณ์ ผมต้องฝึกการวางตัวให้เข้ากับผู้ใหญ่ คุณครูในโรงเรียน และที่ผมคิดว่าสิ่งที่น่ากลัวมากสำหรัะบผมคือ การได้เจอกับเด็กๆ นักเรียนต้องฝึกการวางตัวให้ดูเหมือนกับว่าเราเป็นครู คิดว่าคงต้องเหหนื่อยแน่ ไหนจะต้องเตรียมแผนการจัดการเรียนรู้ เตรียมสื่อการสอน เตรียมตัวในการพูดหน้าชั้นเเรียน เตรียมวิธิการในการควบคุมชั้นเรียน เมื่อถึงเวลาได้ทดลองสอนจริงก็รู้สึกท้อบ้างเมื่อเจอปัญหาต่างๆ ในการควบคุมชั้นเรียนได้ไม่ดี นักเรียนบางคนที่เราสอนแล้ว บางคนก็ไม่รู้เรื่องบ้าง รู้สึกท้อกับการฝึกประสบการณ์ในครั้งแรก

แต่เมื่อได้เห็น รอยยิ้ม ความสุขของนักเรียน เมื่อเราให้ความรู้กับเด็กแล้ว เด็กสามารถนำความรู้ที่ได้มาใช้ประโยชน์ สร้างชิ้นงานได้ รอยยิ้มของเด็กดูเป็นสิ่ง คนเรียนครูมองแล้ว มีกำลังใจในการสอนได้อย่างมากๆเลยทีเดียว ความร่าเริงแจ่มใส ความอ่อนโยนของเด็กนักเรียน ดูแล้วเป็นยาบำรุงกำลังชั้นดีเลยก็ว่าได้ ทำให้ผมรู้สึกมีกำลังใจและมีควารมสุขที่ได้ทำหน้าที่เป็นครู

และต้องขอบคุณทางโรงเรียนวัดร้องอ้อ และคุณครูทุกท่านที่คอยให้คำสอน ให้คำแนะนำ ตอลดระยะเวลาในการฝึกประสบการณ์วิชาชีพครูเป็นอย่างมากครับ

 

"รอยยิ้มของเด็ก คือกำลังใจของคนเป็นครู"

 

หมายเลขบันทึก: 554756เขียนเมื่อ 28 พฤศจิกายน 2013 10:52 น. ()แก้ไขเมื่อ 13 ธันวาคม 2013 14:23 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง


ความเห็น (3)

สวัสดีค่ะคุณ สุภกิณห์ สิทธิยศ

อ่านแล้ประทับใจมากค่ะ

ขอบคุณค่ะ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี