การ "ฟันธง" พระดินดิบแท้ๆ โดยใช้ลักษณะการร่องรอยของการ "บ่มเปลวไฟ"

จากการนั่งส่องดูพระดินดิบ
แทบทุกองค์จะมีร่องรอยการโดนความร้อนที่ผิวขององค์พระ
มีลักษณะเหมือน "เปลวไฟเลีย" มากกว่าที่จะเป็นการ "อบด้วยความร้อน"

เนื่องจากมีจุดที่โดนเป็นจุดเล็กๆ หรือบางส่วน
แม้บางครั้ง อาจจะรอบองค์ แต่ก็จะไม่ลึกมาก

ที่เป็นลักษณะ "เปลวไฟลวก" มากกว่า การอบ หรือ การเผา ที่จะกินลึกเข้าไปในเนื้อ
(ลองคิดเทียบ "ปลาย่างไฟ " กับ "ปลาเข้าเตาอบ" แล้วจะไม่งง)

--------------------------------------------
ผมจึงพยายามหาคำที่จะสื่อลักษณะที่ปรากฏว่า..........

"ร่องรอย" การ "บ่มเปลวไฟ" น่าจะชัดที่สุด
----------------------------------------------------

ดังเช่นพระนาคปรกกำแพง พิมพ์ลูกยอองค์นี้

จะค่อนข้างโดนไฟมาก ก็เฉพาะตรงกลางฐานด้านล่าง และส่วนนูน

ภาษาวงการเรียกว่า "ผิวผ่าน" หรือ " เนื้อผ่าน"
กล่าวคือมีสีสองสีขึ้นไปในเนื้อ " ผ่าน" จาก สีหนี่งไปหาสีหนึ่ง ความหมายประมาณนั้นครับ
---------------------------------------------------------

ที่พระเก๊เขาก็จะพยายามทำเช่นเดียวกัน

แต่ที่ยังทำได้ไม่เหมือนคือ คราบน้ำยาง โดนไฟไหม้ ดำๆ (วงการเรียก "รารัก")
-------------------------------------------------------------

ที่จะต้องมีหลายสี แบบไล่โทนสี เช่นเดียวกับเนื้อ

และเนื้อที่เป็น "เนื้อผ่าน" ก็จะไล่โทนสี" ไปตามความสูงต่ำ
ที่จะโดนเปลวไปมากน้อย อีกด้วย
ที่พระเก๊ จะยังไม่ทำเนียนขนาดนั้นครับ
-----------------------------------------------------

ส่่อง และจำรูปแบบนี้ให้ติดตา แล้วจะไม่หลงหยิบพระเก๊เนื้อ พลาสติกแต่งผิวครับ

นางพญาองค์นี้ มีร่องรอยโดนความร้อน ทั้งหน้าและหลัง จนปริลอกเป็นแผ่น แต่ก็มีเว้นบางจุด ที่ต่างจากพระเก๊ จึงน่าศึกษามาก เพื่อกันการหยิบพระเก๊ครับ

จุดแดงๆ ที่ปลายเกศ พระกำแพงเม็ดมะเคล็ด เล็กๆนี้แหละครับ คือ "จุดจ่ายเงิน" ของพระองค์นี้

พระอบเปลวไฟ
ยังไงก็ต้องมีจุดเนื้อแดงๆ และคราบน้ำยางไหม้ อยู่ด้วยกันแบบ "ไล่โทนสี" ทั้งคู่

พูดตรงๆนะครับ

ถ้าองค์นี้ไม่มีจุดแดงๆ เล็กๆที่ปลายเกศ

ผมตีเก๊แน่นอน

บังเอิญมีอยู่นิดหนึ่ง ส่องไปเห็นคราบน้ำยางใหม้ ดำๆ อยู่นิดหนึ่ง พอดีๆ

หยิบเลยครับ

ไม่มี เดินผ่านเลยครับ

ในองค์ที่โดนไฟจัดหน่อย จะแดงเกือบทั้งองค์