มุมนี้ (ขอเรียกว่ามุมน้ำชา) มีไว้ต้อนรับแขกที่เข้ามาเยี่ยมทุกท่าน…
โดยมุมนี้จะพูดคุยกันในเรื่อง เบาๆ สบายๆ ที่เก็บตกมาได้จากการดูแลผู้ป่วย และผมขอเชิญชวนทุกท่านนำประสบการณ์ของตนเองมาเล่าให้คนอื่นๆ ได้ฟังด้วย
ผมในฐานะที่เป็นเจ้าของบ้าน ก็จะขอเริ่มต้นเล่าเป็นคนแรก หากฟังแล้วรู้สึกว่า ขำ หรือมีความสุข ช่วยใส่ดาว (รูปหน้ายิ้ม) ให้ด้วย ตั้งแต่ 1-5 ดาว (รูป) แต่ถ้าเรื่องไหนรู้สึกว่าไม่ได้เรื่องเลย ให้ใส่รูปหน้าเบ้ (ไม่ยิ้ม) แทน นะครับ
………………………..
มีอาจารย์ท่านหนึ่ง (วิสัญญีแพทย์) ไปเยี่ยมผู้ป่วยก่อนผ่าตัด หลังจากได้ให้คำแนะนำวิธีการให้ยาสลบ รวมทั้งคำแนะนำอื่นๆ เช่น การระงับปวด และการประเมินความปวดหลังผ่าตัด ไปเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ก็ถามผู้ป่วยว่า..
“ป้าเข้าใจไม๊”
“ป้าบอกเข้าใจค่ะ”
“แล้วป้ามีคำถามอะไรที่จะถามหมอไม๊”
“คุณหมอเตรียมยาสลบไว้พร้อมหรือยังค่ะ”
คุณหมอ…???
เรื่องเล่า (เบาๆ) จากผู้ป่วย
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
JJ · 24 ต.ค. 2549
นาง นายิกา เดิดขุนทด · 24 ต.ค. 2549
Mitochondria · 24 ต.ค. 2549
นาง ธุวนันท์ พานิชโยทัย · 24 ต.ค. 2549
ครูอ้อย แซ่เฮ · 24 ต.ค. 2549
E22PAB · 24 ต.ค. 2549
หลังจากหนึ่งสัปดาห์ผ่านไป blog นี้ก็ยังเงียบเหงาเหมือนเดิม ผมจึงเขียนบันทึกเพิ่มเติมเองอีกครั้ง เมื่อ จ กับ ฉ ไม่ได้อยู่ใกล้กันถ้าใครเคยไป ร.พ. ศรีนครินทร์ คงจะทราบดีว่าแต่ละตึกอยู่ไกลกันพอสมควร โดยเฉพาะ ward จ กับ ward ฉ นั้นอยู่ห่างกันมาก (คนละฟากของ ร.พ.) ถ้าเป็นคนไข้ก็คงจะหอบหรือไม่ก็ต้องหยุดเดินเป็นพักๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เรื่องก็มีอยู่ว่า มีผู้ป่วยรายหนึ่งจะไป ward3จ แต่หลงมาที่ภาควิชาวิสัญญีฯ (ชั้น 3 เหมือนกันแต่คนละตึก) ก็สอบถามเจ้าหน้าที่ (เด็กใหม่) ว่าจะไปทางไหน เด็กใหม่ก็ชี้ไปทาง 3ฉ </p> เมื่อเวลาผ่านไป เด็กก็นึกได้ว่าชี้ผิดทางก็มาถามผมว่า <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“อาจารย์ขา หนูจะทำยังไงดี หนูบอกทางคนไข้ผิด หนูจะบาปไม๊นี่”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“คนไข้ไปหรือยังละ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ไปนานแล้วค่ะ”</p> ผมได้แต่หวังว่าผู้ป่วยคนนั้นคงจะหาทางไป 3จ ได้ถูก ที่ผ่านมาถือเป็นกรรมของผู้ป่วยก็แล้วกันนะ
เหตุเกิด ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่มีแม่น้ำเจ้าพระยาขวางกั้น
คุณยายไปรอตรวจจากหมอใหญ่ คือ อาจารย์หมอเสนอ
ด้วยคำบอกที่ กระชับ รัดกุม "คุณยายขา ไปรอ คุณที่ฟากกะโน้น นะ คะ เดี๋ยว อาจารย์ จะไปรอตรวจให้"
คุณยายน่ารักมากครับ
ไปนั่งรออาจารย์ที่ฟากโน้นจริงๆ ต้องนั่งเรือข้ามไปครับ
ตกเย็น อาจารย์หมอเสนอ
ท่านข้ามฟากด้วยเรือ ไปเจอคุณยาย คุณยายท่านปลี่เข้ามาทัก
"คุณหมอขา ยายมารออาจารย์หมอ ตามที่คุณพยาบาลท่านบอกให้ข้ามฟากมารอตั้งแต่เช้า
หิวก็หิว ร้อนก็ร้อน ทำไมอาจารย์หมอเพิ่งมาละค๊ะ"
ตะแล้มๆๆๆๆ
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า....????
ถึงจะเป็นเรื่องเก่า แต่ทำให้ผมนึกถึงอดีตสมัยเรียนอยู่ศิริราชได้เป็นอย่างดี ขอบคุณครับ
ยิ้มๆ...(^______________^)
แอบมานั่งฟัง...ท่านผู้ทรงภูมิเล่าถึงความหลังคะ
...
เข้ามาอ่านสามรอบ...และเก็บตวงอารมณ์ขันๆ ไปเยอะแล้วคะ
ขอบคุณคะ
กะปุ๋ม
ท่าน Dr.Ka-Poom
คนแก่
เล่า(เหล้า)เก่า ครับ

เรียน คุณลุงสมบูรณ์ ดิฉันจะตอบ อ.JJ แต่เพราะมือใหม่หัดขับ ข้อความที่ตอบมาโผล่ที่นี่ พยายามแก้ไขอยู่ถ้าโชคดี คุณลุงคงไม่เห็นที่ดิฉันตอบอ.JJ .
โชคดีค่ะ…ไม่มีใครเห็นอะไรเฉิ่มๆ..ก่อนอื่นขอขอบคุณอ.สมบูรณ์ที่คอยให้คำแนะนำมาโดยตลอด เมื่อสัปดาห์ที่แล้วภายในห้องอาหาร บนโต๊ะอาหารมีการพูดคุยกันสารพัดเรื่อง…ดิฉันเห็นอ.สมบูรณ์นั่งอยู่หัวโต๊ะและมีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นวิชาการกันสักพักอาจารย์ก็ลุกเดินออกไป…เท่านั้นเองโต๊ะdent.โต๊ะนั้นก็เริ่มเล่า “พี่กับ….ไปเที่ยวเมืองจีนมา มีไกด์ทัวร์นะพูดไทยก็ไม่ชัด. (จากนั้นก็มีการทำเสียงเล็กเสียงน้อย เสียงพากษ์จากผู้เล่า)…ดิชั้งต้องขอโทกที่พูกไทยไม่ชักนะคะ..ขณะนี้รกของเรากำลังจะจอกข้างหน้า ถ้าท่านใดอยากจะลงเดิงก็เดิงได้…ถ้าท่านใดไม่อยากเดิงอยากจะนั่งในรกก็ได้…..เมื่อคืงนี้ดิชั้งนองไม่หลับ…นอนขี้ทั้งคืน(ทุกคนตั้งใจฟังกันใหญ่เพราะเข้าใจว่าท้องเสีย)..นอนขี้ว่าจะหารกที่ไหนมารับพวกคุณๆไปเที่ยว”……..เท่านั้นแหละค่ะ ฮากันสนั่นห้องอาหาร ดิฉันเริ่ม K.Shair.ทันที….ลงทำงานในห้องผ่าตัดก็เริ่มเล่า…แพทย์ผ่าตัดก็ร่วมshare..”อุ๊ยพี่..ตอนหมอไปก็เหมือนกัน ไกด์ทัวร์โฆษณาขายบัวหิมะ…. สรรพคุณดีนะคะ..แก้เสียว(แก้สิว)…แก้ผ้า(แก้ฝ้า)ด้วย” เอ้า….ฮากันเข้าไป…ทั้งห้องผ่าตัด..(ผู้ป่วยดมยาสลบ หลับลึกค่ะ รับรองไม่ได้ยิน)
พูดสั้นๆ แต่ไม่ได้ใจความ
ก็เอาหมึกสดไปย่างซิคะ...แต่ให้แม่บ้านคนนั้นย่างให้ก็แล้วกันค่ะ...ถ้าทางจะอร่อย...
มีอารมณ์ดีที่นี่เลยค่ะ ครูอ้อยไม่มีผู้ป่วย แต่มีนักเรียนที่เจ็บป่วยบ่อยๆ ขอเล่าบ้างได้ใหมคะ
ตักบาตรเช้า
ขอเล่าด้วยคนค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องของวัย..แม่หนูเอง เรื่องมีอยู่ว่าด้วยความที่เป็นคุณยายที่รักหลานมาก เห็นหลานอยากกินขนมปัง คุณยายก็เลยไปหาซื้อทั่วตลาดก็ไม่มีใครขาย เอ!ยายก็สงสัยทำไมไอ้ขนมปังยี่ห้อที่หลานชั้นอยากกินมันหายากหาเย็นอย่างนี้นะ ….ก็คุณยายไปถามหาซื้อยี่ห้อ “farmer”นะค่ะ ซื้อซะแม่ค้างงไปเลย…..