ข้าพเจ้ากำลังนำ..."คำถามการวิจัย" R2R ในแต่ละเรื่องมาใคร่ครวญ
ในปัญหาหนึ่งปัญหานี่ เราสามารถที่จะเลือกตั้งคำถามได้หลากหลาย (Research Question)
และ ณ ขณะนั้น คำถามที่เราตั้งขึ้นมา จะเป็นตัวกำหนดว่า เราจะตัดสินใจที่จะศึกษาในรูปแบบใดใด
การตั้งคำถาม ...เป็นทักษะที่พึงมีของการบ่มเพาะปัญญา เพราะนั่นนำไปสู่การแสวงคำตอบ ที่อาจดูถูกต้องในยุคสมัยหนึ่งหรืออาจผิดในอีกยุคสมัยหนึ่ง
ดังนั้นการฝึกตั้งคำถาม ทำให้เราไม่เคยที่จะหยุดนิ่งในการเรียนรู้
หากคนทำงานได้ฝึกฝนการทำงานด้วยการเริ่มต้นตั้งคำถาม...
นั่นน่ะในหัวใจของเราได้เริ่มก้าวเข้าไปสู่บนเส้นทางแห่งพุทธะ เป็นดั่งการตื่นรู้และเบิกบานด้วยหัวใจและปัญญา
และเปิดหัวใจไปสู่พลังแห่งชีวิต...พลังแห่งการทำงาน
การนำพาเรื่อง R2R....ในมิติใหม่นี้
ลองทำงานแบบไม่ใช่เงิน ไม่เขียนโครงการ ...ไม่จัดอบรม
หากแต่เริ่มก้าวออกสู่การเดินทางที่ใช้หัวใจและปัญญาล้วนๆ มาหลอมรวมกัน ให้เกิดความเป็นหนึ่งเดียว ด้วยหัวใจแห่งความกล้าหาญที่พร้อมเผชิญสิ่งต่างๆ ในระหว่างทางของการเรียนรู้
และที่สุด...ประโยชน์อันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นต่อผู้อื่นได้อย่างไร้เงื่อนไข
และที่สุด...เราก็จะสามารถเติบโตทางจิตวิญญาณที่เปี่ยมด้วยปัญญาในท่ามกลางปัญหาที่รุมเร้าในวิถีชีวิตแห่งการงานของเรา แต่เราจะมีความสุขและสนุก
...
๑๔ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๕๕๖
จากคำถามสู่การใคร่ครวญ
3 คนชอบ
ความเห็น
ยังไม่มีความเห็น
