....การได้มาเรียนที่ห่างไกลจากบ้านของตัวเอง...

...ทำให้เด็กคนนึงได้กลายเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ในหลายๆเรื่อง...

....หนึ่งในนั้นก็คงจะเป็น เรื่องความรัก......

...ถ้าหากตอนที่ฉันเป็นเด็ก ฉันคิดว่าคนที่รักกันจะต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลา...

...แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าเราจะอยู่ใกล้หรือไกลกันมันก็ไม่สำคัญ...

..ขอแค่อยู่ในใจของกันและกันก็พอแล้ว..

 

 

... :D .....

ในวันนึงอาจจะไม่ได้เห็นหน้ากัน บางครั้งเราอาจทะเลาะกัน บางครั้งอาจจะหวานจนน้ำตาลยังอาย

แต่แค่ได้ยินเสียงหรือเห็นข้อความของเขา ก็ทำให้เรามีความสุขมากแล้ว

... สำหรับตอนนี้แค่เราเข้าใจกัน เชื่อใจและซื่อสัตย์ต่อกันก็พอแล้ว ....

"ในวันที่เค้ากลับไป เค้าก็ยังจะพูดคำเดิม ไม่ว่าจะเบื่อหรือไม่ เค้าก็จะพูดอยู่ดี ฮ่าๆ"

 


http://www.youtube.com/watch?v=f2VgMTA6PHY

 

ขอบใจนะที่อยู่เคียงข้างมาตลอด คอยเป็นห่วง ดูแล ตามใจ ให้กำลังใจ เข้าใจ ไปรับ-ส่ง ทุกที่ที่อยากไป

เป็นได้ทุกอย่างที่เค้าต้องการ...เป็นได้ทั้งพี่ น้อง เพื่อน คนขับรถ คนรับใช้ นักแสดงตลก คนคอยบังคังให้อ่านหนังสือ แล้วก็...

แถม!!! ยังทำให้รู้สึกดีและยิ้มได้ตลอดไม่ว่าเค้ากำลังโกรธ เสียใจ ร้องไห้  :D

แต่อยากจะบอกไว้ว่า...

"ฉันไม่สัญญาว่าเธอจะเป็นคนสุดท้าย ฉันไม่มั่นใจอะไรที่มันยังไม่เกิด ฉันไม่สัญญาว่าจะมีเราตลอดไป"

.....

>>> แต่ฉันขอสัญญาจะมีแต่เธอเท่านั้น และทุกๆวันฉันจะทำเพื่อเธอ

ฉันขอสัญญาไม่ว่าจะไกลสักแค่ไหน ฉันจะตั้งใจ ฉันรักเธอ ฉันแค่รักเธอและฉันจะรักให้ดีที่สุด<<<<