เพราะความซื่อ และเซ่อ ก็ว่าได้ ทำให้นางไม่เข้าใจเพื่อนใหม่ ทำไมจึงมีพฤติกรรมแปลกๆ

แบบนี้ เพื่อนป.5 ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย แต่ก็แค่สงสัยนะ นางไม่มีเวลาคิดอะไรมากไปกว่าตำราเรียน

ที่อยู่เบื้องหน้า ความกังวล ความร้อนรนเริ่มก่อตัวขึ้น เพราะไหนจะศึกษาย้อนหลังตั้ง 1 เทอม ไหน

จะทำความเข้าใจกับบทเรียนตรงหน้า แล้วยังจะต้องอ่านตำราล่วงหน้าก่อนเรียนเพื่อให้เข้าใจง่าย

ขึ้น เหมือนที่เคยทำมา เพราะเหตุนี้เองการเรียนวันแรกจึงทำให้นางไม่สนุก ไม่มีความสุขเลย กลับ

บ้านก็ซึม จนพี่ๆตกใจ

           “ อิหล่าเป็นหยัง คือจั่งสิไห่แท่  เฮียนยากตี้ “

นี่คือคำถามของพี่สาวคนที่สาม ซึ่งทำให้พี่คนอื่นต้องหันมามอง และมีสีหน้าวิตกกังวลตามไปด้วย 

พอเห็นพี่สาวมองแบบนั้นนางถึงกับปล่อยโฮ ออกมาเพราะความคับข้องใจ ทำให้พี่ๆตกใจรีบเข้า

มากอดนางไว้ โดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ปล่อยให้นางร้องไห้จนหยุดเอง ขณะนั้นแม่กลับมาจาก

เก็บใบหม่อนพอดี  พอแม่เดินขึ้นบ้าน นางก็รีบเช็ดน้ำตาเพื่อไม่ให้แม่รู้ แต่สภาพที่เห็นไม่สามารถ

ปิดบังได้ แม่มีสีหน้าที่เคร่งเครียด เดินเข้ามาหา พี่ๆรีบถอยห่างออกไปเพื่อให้แม่นั่งใกล้ๆนาง มือที่

เหี่ยวย่นด้วยวัยชราของแม่ลูบหัวนางเบาๆพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า

            “ มีหยังสิเว่าให่แมฟังบ่ “

นางสะอื้นเบาๆพร้อมกับเล่าเหตุการณ์ที่โรงเรียนวันนั้นให้แม่ฟัง พอเล่าจบแม่ก็เอ่ยขึ้นว่า...

                         

 แม่คือแม่พระ แม่คือทุกสิ่งทุกอย่างของลูก แม่อยู่ในใจลูกเสมอ ลูกรักแม่มากค่ะ