เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเพิ่งเปิดเทรม เพราะปิดก่อนกำหนดและเปิดหลังกำหนด เพราะน้ำท่วมปราจีนมากมาย  

คุณครูโทรมาถามว่าจะให้นายอ๋องเรียนพิเศษ หลังเลิกเรียนไม๊ 

คุณย่าตอบว่าต้องถามเขาก่อน สรุปเขาไม่อยากเรียน ถามต่อไปว่าอยากทำอะไร เขาตอบว่าอยากขี่จักรยาน 

ย่าก็เลยต้องวางเงื่อนไขว่า  ต้องตั้งใจเรียนกว่านี้ และงาน(การบ้าน)ต้องเสร็จก่อนกลับบ้าน ถ้าครูฟ้องว่างานไม่ส่ง จะให้เรียนพิเศษ(เรียนพิเศษก็ไม่มีอะไรส่วนใหญ่ครูจะสอนทำการบ้านมีเกมและอื่นๆเสริมบ้างเล็กน้อย แต่เหตุผลที่ให้เรียนก็คือ ไปรับที่โรงเรียนช่วงโรงเรียนเลิก รถเยอะมาก)

ทดลอง มา๕ วัน   ผลปรากฏว่า ความรับผิดชอบดีขึ้น ทำงานไว เสร็จตามเวลา ไม่ค้างงาน ตอนเย็นได้เล่นกับเพื่อนๆ ๑๕นาที ที่ร.ร. เย็นได้ขี่จักรยานกับเพือนๆที่บ้าน ดูเขาจะมีความสุข

เมื่อเช้าวาน ย่ามัวแต่ไปดูต้นไม้ตอนเช้า ขึ้นมาบ้านเห็นนายอ๋องกำลัง จะรีดเสื้อนักเรียนใส่เองโดยไม่ใช้ย่า 

เมื่อเช้า ไปดูก้อนเห็ดที่ซื้อมากลัวแดดส่งถึง ขึ้นบ้านมาเห็นนายอ๋อง นั่งทานข้าวกันใส้กรอกที่เว็ปเอง ข้าวนะย่าตั้งไว้ให้ก่อนลงไปดูต้นไม้  ดีใจนะที่เขาเริ่มรับผิดชอบตนเองได้ เรียนอยู่แค่ ป.๓ ดูแลทวดที่ป่วยได้(ยกข้าว น้ำยา ปูที่นอนให้ทั้งทวดและย่าได้โดยไม่ต้องบอก)

ปกติ ย่าจะตั้งข้าว ทำกับข้าวให้เขาได้ใส่บาตรทุกเช้า ก่อนไปโรงเรียน ก่อนนอนจะนั่งสมาธิ10นาที ก่อนนอน (ทำได้อยู่แต่ไม่ค่อยทำทุกวัน) อายุ เท่านี้ ทำงานรับผิดชอบได้เท่านี้ ก้ดีใจแล้ว เหมือนเราพยายามสร้างภูมิคุ้มกันให้เขา ได้เติบโตบนเส้นทาง ที่ต้องใช้สมองในการตัดสินใจเองมากกว่า ที่เราจะคอยรับคำสั่ง

บางครั้งเรา ลืมนึกไปว่าเราทำร้ายเขาเกินไปในเรื่อง การบ้าน ครูให้การบ้านมาก เขาทำงานช้า เราก็ให้เขาเรียนพิเศษตอนเย็น ซึ่งเวลาเรียนปกติในห้องก็อัดเด็กเต็มที่อยู่แล้ว  ตอนเย็นจะได้ปลดปล่อยบ้างก็ต้องมาทำการบ้านต่อ เลยเบื่อสำหรับเด็กสมาธิสั้นอย่าง    นายอ๋องน้อย