ห่างหายกันไปนานเป็นเดือน เนื่องจากติดภาระกิจคุณแม่เต็มเวลามากๆๆ(ลูกปิดเทอม) ฮ่าๆๆ  กลับมาครั้งนี้มีเรื่องเล่าอีกแล้วจ้า แม่ดาวและครอบครัวมีโอกาสได้ไปร่วมปันน้ำใจให้กับโรงเรียนหมู่บ้านเด็ก ที่จังหวัดกาญจนบุรี  มีเหตุการณ์หนึ่งก่อนการไปบริจาคเกิดขึ้น ขณะที่แม่ดาวกำลังคัดของรอบ 2 ที่เตรียมสำหรับนำไปให้เด็ก ๆ  แม่ดาวรื้อเสื้อผ้าลูกต่อจากที่มีบางส่วนนำฝากน้องไปแล้ว รื้อ ๆ อีกเผื่อจะมีเสื้อผ้าที่เราจะนำไปแบ่งปันเด็ก ๆ ได้อีก เจอกางเกงยีนส์ของน้องดีโด้สภาพใหม่มาก และเห็นว่าเขาไม่ค่อยได้ใส่เลย เพิ่งซื้อมาไม่นานเท่าไหร่ เก็บจะนำไปแบ่งปัน น้องดีโด้เดินมาเห็นเข้า เขาก็หยิบเพราะเป็นกางเกงที่เขาเคยโปรดปรานเป็นที่สุด ณ ช่วงเวลาหนึ่ง เขาออกอาการไม่อยากให้ (ลูกชายแม่ดาวอายุ 6 ขวบเนอะ เผื่อใครไม่เคยได้อ่านมาก่อน)

แม่ ลูกชอบกางเกงตัวนี้มากเลยใช่ไหม แม่เห็นลูกดูเหมือนไม่อยากจะให้แม่นำไปบริจาค

ดีโด้ ใช่ กางเกงยีนส์ตัวนี้มันเท่ห์มากนะแม่ ดีโด้ชอบมาก และก็ยังใหม่อยู่เลย ดูซิ 

แม่ จริงของลูก มันเท่ห์มากจริง ๆ และก็ยังใหม่มากอย่างที่หนูบอก ลูกคิดว่าหากเด็กคนไหนที่ได้ไปจะรู้สึกยังไง ถ้าได้กางเกงตัวนี้ของลูกไป

ดีโด้ เขาก็คงดีใจมาก ก็มันเท่ห์มาก 

แม่ นั่นซิเนอะ เขาคงดีใจมากจริง ๆ เพราะมันเท่ห์มากจริง ๆ 

ดีโด้ แต่ดีโด้เสียดาย ไม่อยากให้ ขอลองใส่ดูก่อนได้ไหม ถ้าใส่ได้อยู่ดีโด้ยังอยากเก็บไว้ใส่เอง

แม่ ได้ครับ กางเกงของลูก ลูกมีสิทธิ์ที่จะให้หรือไม่ให้ก็ได้ (แล้วก็ส่งกางเกงให้เขาได้ลองใส่ดู)

ดีโด้ลองใส่ ผลคือเขาใส่เองไม่ได้ (จริง ๆ มันยังใส่ได้อยู่ ถ้าพยายามเพราะเป็นทรงเดฟ พอดีตัว) เขาถอดออก และส่งมาให้แม่ บอกว่า

ดีโด้ ดีโด้ก็ยังชอบอยู่มากนะ แต่ใส่ไม่ค่อยจะได้แล้ว บริจาคให้คนอื่นดีกว่า 

แม่ ขอบคุณนะครับ ลูกมีน้ำใจมากเลย แม่คิดว่าเด็กคนไหนที่ได้ต้องดีใจและรู้สึกขอบคุณหนูเช่นกัน

จากนั้นเราก็นั่งคุยกันว่า ลูกคิดว่า ของที่เราจะนำไปบริจาคนั้นควรเป็นของแบบไหน อย่างไร ฟังเขาตอบในมุมมองของเขา และเสริมในมุมมองของเรา สำหรับแม่ดาวหากเป็นเมื่อก่อน ของที่นำไปบริจาคก็คงเป็นมุมเดียวกับที่ลูกบอก คือ ของที่เราไม่ใช้แล้ว ไม่มีประโยชน์สำหรับเราแล้ว แต่หากเป็นปัจจุบัน ของที่จะนำไปบริจาคนั้น ควรเป็นของดี มีประโยชน์ต่อเขาด้วย ไม่ใช่ของเหลือใช้ที่นำไปใช้ต่อแทบไม่ค่อยจะได้ และบางสิ่งหากเราคิดว่าไม่ดีต่อเราแล้ว เราก็ไม่ควรส่งต่อให้ผู้อื่นเช่นกัน หากมีเงินมากพอที่จะซื้อบางสิ่งที่เป็นของใหม่ได้ ก็จะทำ ครั้งหน้าจะซื้อหนังสือดี ๆ ไปบริจาค ไว้หากจะไปจริงๆ รู้กำหนดการแล้วจะมาขอแบ่งปันเนอะ

บทสนทนาข้างต้น อยากนำเสนอไว้เป็นตัวอย่างในการแสดงหลักการความเข้าใจลูก ไม่ใช้ความคิดตน อำนาจพ่อแม่ในการตัดสินปัญหา ลูกมีสติปัญญาให้เขาฝึกใช้เนอะ เด็ก ๆ มีความคิดดี อยู่แล้วแม่ดาวว่า แค่กระตุ้นให้มันทำงานจริงไหม อาจไม่ใช่ตัวอย่างที่ดีที่สุด แต่สำหรับแม่ดาวแล้วก็คิดว่าพอใช้ได้อยู่นะคะ อิอิ

ลองคิดในเหตุการณ์นี้  หากคุณคิดว่า กางเกงตัวนี้ของลูก ลูกคุณใส่ไม่ได้ คุณจะนำไปบริจาค (คุณตัดสินใจเองคิดแทนลูก) พอลูกพูดแบบนี้ คุณไม่พอใจในสิ่งทีคุณได้ยิน คุณคาดหวังว่าลูกของคุณต้องมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อแบ่งปัน ลูกพูดเช่นนี้ ขัดใจ และแสดงอำนาจพ่อแม่ออกมา คุณคิดว่าจะจบลงแบบไหนนะ....