คอลัมน์ ชักธงรบ ของ กิเลน ประลองเชิง ในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ เป็นคอลัมน์หนึ่งที่ผู้เขียนชอบอ่านอยู่เป็นประจำ ท่านนำเรื่องราวจากต่างๆทั้งจากหนังสือและความรู้ที่ท่านมี นำมาเขียนให้ข้อคิดได้อย่างนุ่มลึก ไม่มีสีใดๆปะปนให้สะดุดต่อการอ่านเพื่อตักตวงการเรียนรู้

   หนังสือพิมพ์ไทยรัฐฉบับวันที่26 ตุลาคม 2556 ก็อีกครั้งที่ผู้เขียนอดจะนำมาเผยแผ่ต่อไม่ได้

    ท่านได้นำเรื่องเล่าจากหนังสือ...เรื่องง่ายๆความหมายดีๆ จากสำนักพิมพ์อินสไปร์ เขียนโดยคุณ สุริยเทพ ไชยมงคล ........

เรื่องที่46 ...สัมภาระของหนุ่มพเนจร...

... หนุ่มพเนจรเดินทางยาวไกล เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด บนศรีษะมีฟักทองเน่าส่งกลิ่นเหม็นอยู่ลูกหนึ่ง...

ด้านหลังมีถุงทรายใหญ่และหนัก...และมีถังน้ำที่ใส่จนเต็ม...

มือซ้ายกำหินรูปทรงประหลาด...

มือขวายังมีหินแกรนิตอีกก้อน

คอเขาห้อยจานหินใบใหญ่ด้วยเชือก...

และที่ขา พันไปด้วยโซ่ขึ้นสนิมห้อยลูกเหล็ก

   ในวันที่แสงแดดแผดเผ่า ก้าวแต่ละก้าวเขาจึงผ่านไปด้วยความยากลำบาก

   ชาวนาคนหนึ่งเดินสวนมาถามว่า "หนุ่มผู็แสนเหนื่อยล้า ทำไมเจ้าไม่โยนหินในมือทิ้งไปเล่า"

หนุ่มพเนจร ก็โยนก้อนหินทิ้งไปพร้อมรำพึงว่า "ข้านี่โง่มาก ที่ไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้มาก่อน"

   อีกไม่นาน ชาวนาอีกคนหนึ่งก็เดินผ่านมา บอกเขาว่า "บนหัวเจ้ามีฟักทองเน่า ที่ขาก็ยังมีโซ่เหล็กพัน ข้ารู้แล้วทำไมเจ้าจึงเหนื่อยล้าเสียเหลือเกิน"ชายหนุ่มทิ้งฟักทองเน่า ปลดโซ่เหล็กและลูกตุ้มออกจากขา เขาเริ่มรู้สึก สบายตัวขึ้น

   มีคนเดินสวนมาอีก "หนุ่มพเนจรผูเแสนเหนื่อยล้า เจ้าจะแบกถุงทราย และถังน้ำเอาไว้ทำไม เจ้าไม่เห็นหรอกหรือว่าถนนสายนี้มีแต่ทราย ทั้งยังมีลำธารขนานไปกับถนน" ชายหนุ่มรู้สึกคำพูดของคนเดินทางคนนี้มีเหตุผล เขาวางถุงทรายและถังน้ำลง

    ถึงเวลานั้นแสงแดดเริ่มอ่อนแสงลง สายลมพัดมาอ่อนๆ...

    หนุ่มพเนจรเริ่มเห็นว่าตัวเองมีอิสระมากขึ้น... เขามองจานหินที่คอ...ยังไม่มีชาวนาและนักเดินทางคนใดเดินสวนทางมา แต่บัดนี้เขาก็คิดได้เองว่า เจ้าจานหินนี้ ทำให้เขาเดินตัวตรงไม่ได้ เขาจึงตัดสินใจปลดมันทิ้ง.....

   ถึงนาทีนั้น หนุ่มพเนจร ทิ้งสัมภาระทุกอย่างได้ ...

   ....แดดก็อ่อนลงมาก สายลมก็ยิ่งพัดเย็น...

    เขาเร่งฝีเท้า...เดินอย่างสบายตัว สบายใจ จนถึงจุดหมายปลายทาง...

   เรื่องเล่าง่ายๆอธิบายความหมายดีๆไว้ว่า...

   ...ชีวิตคนเราก็เหมือนเดินทางไกล เวลาลุยข้ามน้ำข้ามทะเล เรามักแบกสัมภาระมากมายไปโดยไม่รู้ตัว...

    เวลายิ่งนาน...สัมภาระใหญ่น้อยเหล่านั้นเหมือนห่วงโซ่ที่คอยพันธนาการแขนขา ทำให้เดินทางไม่สะดวก

    ชีวิตคนคนหนึ่ง มักแบกสัมภาระเหล่านี้ไว้ สัมภาระประวัติศาสตร์... สัมภาระครอบครัว... สัมภาระการงาน...

   เมื่อสัมภาระมากขึ้น พื้นที่ที่จะบรรจุสิ่งใหม่ๆให้ชีวิตก็เหลือน้อยลง

   ...หากรู้จักปล่อยวาง สักครู่ จะพบว่า โลกนี้สดใสกว่าเดิม...

....... ........ ........

   ทุกครั้งที่หยุดพัก เราควรตรวจสอบสิ่งของในกระเป๋า อะไรที่ควรทิ้ง อะไรที่ควรเก็บ เพื่อให้เหลือที่ว่างมากขึ้น ให้เรามีชีวิตที่ผ่อนคลาย

   ความเปลี่ยนแปลงในวันนี้ จะทำให้มีพละกำลังกลับคืนมา พร้อมจะเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ....

...............

   ผู้เขียนอ่านคอลัมน์นี้จบ พยายามเหลือบมองบนศรีษะตัวเองว่า มีฟักทองเน่าอยู่หรือเปล่าหนอ....

..............

ขอบคุณคอลัมน์ ชักธงรบ ของ กิเลน ประลองเชิง ในหนังสือพิมพ์ไทยรัฐ ฉบับวันที่ 26 ตุลาคม 2556

ขอบคุณภาพประกอบจาก Google

28 ตุลาคม 2556

พ.แจ่มจำรัส