เกิดมาเป็นคนเมือง ........ 
ใช้ชีวิตไปตามกระแสสังคมที่แวดล้อมตัวไปเรื่อยๆ  
ไม่ค่อยได้หยุด คิด ว่า ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ  และ รักที่จะทำ จริงๆหรือไม่
ตลอดชีวิต  สามารถควบคุมตัวเอง  ให้ ชอบ  ในสิ่งที่ทำ  
และคิด(เอาเอง)ว่า  ทำสิ่งเหล่านั้นได้ดีเป็นที่พอใจ(ของตัวเอง) มาตลอด

เมื่อยังทำงานเป็นลูกจ้าง กินเงินเดือน .........
ไปทำงานที่ไหน  ก็ทุ่มเท กับงานนั้น  ราวกับเป็นเจ้าของกิจการเสียเอง  
เป้าหมายคือ ผลของงาน  ค่าตอบแทน เป็นเพียงผลพลอยได้
แม้จะเป็นงานที่ไม่เคยเรียน ไม่เคยมีประสบการณ์ ก็ยินดีที่จะเรียนรู้
และตั้งใจทำอย่างมั่นใจเสมอ  ว่าเราต้องทำได้ และทำได้ดี

ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ....... 
จึงไม่เคยตกงาน  มีแต่ทำงานมากเกินไป  บางครั้ง ทำสองแห่งในเวลาเดียวกัน
เมื่ออายุยังไม่มาก อยู่ในวัยทำงาน  สิ่งที่อยู่ในหัวตลอดเวลา  คือทำงานวันนี้ให้ดีที่สุด
ฟังดู เหมือนจะเป็นพวก มีความผูกพัน จงรักภักดีต่อนายจ้าง ต่อบริษัท หรือองค์กร
แต่จริงๆแล้ว .... มัน ก็ไม่ใช่  

แม้จะทำงานอย่างมีความสุข  สนุกสนาน มีความสัมพันธ์อันดี กับนายจ้างและเพื่อนร่วมงาน
ก็ยังอยากจะ เรียนรู้ หาประสบการณ์จากงานแปลกๆ ใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา สนองตัณหาตัวเอง
หนังสือพิมพ์หน้าหลัก ที่อ่านอย่างตั้งใจทุกวัน คือ บางกอกโพสท์ หน้า รับสมัครงาน !!!

มานั่งนึกถึงอดีต  ก็แปลกใจตัวเองเหมือนกัน  ที่ตอนนั้น  ไม่เคยนึกถึง ความมั่นคงในชีวิต
หรือการเลื่อนตำแหน่ง  การขึ้นเงินเดือน  เหมือนคนอื่นเขา  บางคนคงมองว่า "โง่" (หรือเปล่าก็ไม่รู้)

เมื่อวันเวลาผ่านไป ...... 
มองกลับไป  ยังกลุ่มเพื่อนๆ  ที่เคยร่วมงานกันมาในอดีต  
หลายคน ยังคงทำงานที่เดิม แต่ อยู่ในตำแหน่งที่ดีขึ้นมาก และค่าตอบแทนที่สูงลิ่ว

แต่ก็นั่นแหละ     วิถีใคร วิถีมัน ..... วีถีแบบนั้น .... ไม่ใช่เรา