เคารพต่อความฝันของตัวเอง เคารพความฝันด้วยการลงมือทำ

     เคยถามตัวเองบ้างหรือไม่ว่า  มีความฝันใดบ้างที่เราหลงรักและได้ลงมือทำไปบ้างแล้ว
     สำหรับผมนั้น 
     ผมถามตัวเองบ่อยครั้งเหลือเกิน 
     ถามซ้ำแล้วซ้ำอีก  ถามร่ำไร –
     ถามเพื่อกระตุ้นให้ตัวเองมีพลังในการที่จะสร้างฝันให้เป็นจริง

 

ครับ  การเขียนหนังสือเป็นส่วนหนึ่งในความฝันของผม
      ผมมีความใฝ่ฝันและหลงรักการ "เขียนหนังสือ"  แต่มิได้หลงรักการเป็น "นักเขียน" 
      เพราะรู้ดีว่าทักษะการเขียนของตัวเอง  ยังห่างชั้นจากการเป็นนักเขียนมืออาชีพอย่างที่สุด
      แต่ถึงกระนั้น    ผมก็กล้าพอที่จะขีดเส้นทาง หรือนิยามการเขียนของตัวเองว่าต้องเขียน หรือลงมือทำในลักษณะเช่นใด
      แน่นอนครับ คิดแบบนี้ก็คือการเคารพต่อความฝันของตัวเอง  เคารพความฝันด้วยการลงมือทำ


 

       ล่าสุด  ปีนี้ (2556)  ผมคลอดหนังสือเล่มใหม่ของผมในชื่อ “ความรัก ความคิดถึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต”
       หนังสือเล่มนี้  ผมใช้เวลาร่วมสามปีเต็มกับการบ่มเพาะผ่านการใช้ชีวิตในพื้นที่ต่างๆ ทั้งในมิติการงาน และส่วนตัว

       มีหลายคนถามทักผมว่าในลำนำทั้งหมดนั้น  ผมชื่นชอบ หรือหลงรักบทใดเป็นพิเศษบ้างมั๊ย
      ไม่รู้สิ, ผมตอบไปประมาณนั้น 
      เพราะลำนำแต่ละบท  เสมือนบุตรแห่งผมทุกคน  ยากยิ่งต่อการจะชี้วัดได้ว่า ผมรักบุตรคนใดมากและน้อยไปกว่ากัน 
      แต่ที่แน่ๆ  ลำนำทุกลำนำ  ล้วนเป็นส่วนหนึ่งในความเป็นจริงที่ผมได้พบเจอมาด้วยตนเอง

       หลายต่อหลายบท  ผมใช้เวลานั่งคิดและนั่งเขียน
      หลายต่อหลายบท  ผมนึกคิดขึ้นได้ในขณะการเดินทาง  ได้แต่จดจำไว้ในหัวสมอง เมื่อสภาวะอำนวย จึงขีดๆ เขียนๆ 


 

 

ครับ, ผมไม่ใช่นักเขียนมืออาชีพ  แต่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นมืออาชีพในมิติของการเป็น “นักฝัน” 
อันหมายถึง รักและจริงใจต่อการลงมือทำความฝันให้เป็นจริง

 

ท่านละครับ  มีความฝันใดบ้างที่ยังไม่ลงมือทำ
และท่านใด ซื้อความฝันผมไปอ่านแล้ว  ช่วยกรุณาคุยกับความฝันผมด้วยนะครับ
เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต (ผม)  จริงๆ