"ไอ้...ขาดงานอีกแล้วเหรอพี่ ยกเลิกสัญญาจ้างเลยครับ..แล้วเรื่องที่จะบรรจุก็ต้องดึงกลับมาก่อน" ผู้ช่วยผู้จัดการแจ้งผู้เขียนเช้าวันเสาร์เมื่อตอนต้นเดือนที่ผ่านมา

   "อืม..เรื่องบรรจุเจ้านายอนุมัติแล้วครับ"

   "งั้นก็ต้องแจ้งฝ่ายบุคคลระงับเรื่องไว้ พร้อมยกเลิกสัญญา"

   โดม เคยถูกเตือนอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร ตามบันทึกโอกาสสุดท้ายของโดม และโอกาสสุดท้ายของโดม 2 และเป็นการให้โอกาสครั้งสุดท้าย ด้วยความเห็นใจกับเรื่องราวของพ่อแม่ของเขา

   สองเดือนผ่านไปพฤติกรรมการทำงานของโดมดีขึ้น ขยัน และอยู่ในระเบียบวินัย เข้ากับเพื่อนได้ดี และดีจนอดเป็นห่วงไม่ได้เพราะเพื่อนจะชวนดื่มเหล้าขาวหลังเลิกงานบ่อยๆ

   และนั่นเป็นเหตุให้เกิดเรื่องจนได้ เมื่อโดมขาดงานในวันที่ต้องการความร่วมมืออย่างมากๆ และทั้ง 3 คนในทีมก็หยุดกันอีก แต่เพื่อน 2 คนเป็นพนักงานประจำ วันเสาร์เป็นวันหยุดของพวกเขา โทษจึงเบาเป็นเพียงให้หนังสือเตือน (แต่ก็มีผลต่อการพิจารณาขึ้นเงินเดือน)

   ขณะโดมถูกให้ยกเลิกสัญญาจ้าง หรือให้ออกจากงาน

   ..............

  วันเสาร์วันนั้นผู้เขียนกลับถึงบ้านเกือบสามทุ่ม โดมก็โทรมาแจ้งเรื่องการหยุดงาน ผู้เขียนจึงบอกไปว่า... สายเกินไปแล้วล่ะ เพราะผู้ช่วยฯให้ยกเลิกสัญญาจ้างแล้ว...

   "ขออีกสักครั้งได้ไหมพี่ ผมยอมรับผิด ผมปวดหัวมากลุกไม่ไหวจริงๆ"

   "คงให้ไม่ได้แล้ว เราเป็นคนเขียนบันทึกให้กับผมแล้วไม่ใช่หรือ ที่จะพิจารณาตัวเองหากกระทำผิดอีก"

   ผู้เขียนบอกเหตุผลที่จำเป็นต้องให้ออก เป็นไปตามบันทึกและสมเหตุสมผล ขณะที่โดมก้ยังคงร้องขอความเห็นใจ ผู้เขียนจึงบอกถ้าจะอุทธรณ์ต้องไปขอกับผู้ช่วยผู้จัดการเอง

   "ผมช่วยไม่ได้จริงๆ"

................

   วันจันทร์ผู้เขียนไปทำงานเช้าตามปกติ ขณะที่กำลังเดินเข้าที่ทำงานงาน โดมก็นั่งรถมอเตอร์ไซค์วินมาถึงพอดี เขามาทำงานเช้ากว่าทุกๆวัน

   สายของวันนั้นผู้ช่วยฯคุยกับผู้เขียนว่า...ให้โอกาสเป็นครั้งสุดท้ายของสุดท้าย

   ผู้เขียนได้แต่นั่งเงียบ และเข้าใจ

   โดมยังคงทำงานต่อไป แต่ไม่ได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำ ในงบประมาณเดือนสุดท้ายของปีนี้

...............

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม

ในวันคล้ายวันเกิดของผู้เขียน

15 ตุลาคม 2556

พ.แจ่มจำรัส