ครั้งหนึ่งหลวงพ่อชา สุภทฺโท ตอบปัญหาเกี่ยวกับอุปสรรคของผู้ปฏิบัติธรรมใหม่ไว้ว่า ๑...

 

ถาม : อุปสรรคใหญ่ของลูกศิษย์ใหม่ของท่านอาจารย์คืออะไรครับ ?

ตอบ : ทิฐิ ความเห็นและความนึกคิดเกี่ยวกับสิ่งทั้งปวง เกี่ยวกับตัวเขาเอง เกี่ยวกับการปฏิบัติภาวนา เกี่ยวกับคำสอนของพระพุทธเจ้า หลาย ๆ ท่านที่มาที่นี่มีตำแหน่งการงานสูงในสังคม บางคนเป็นพอค้าที่มั่งคั่ง หรือได้ปริญญาต่าง ๆ ครูและข้าราชการ สมองเขาเต็มไปด้วยความคิดเห็นต่อสิ่งต่าง ๆ เขาฉลาดเกินกว่าที่จะฟังผู้อื่น เปรียบเหมือนน้ำในถ้วย ถ้าถ้วยมีน้ำสกปรกอยู่เต็มถ้วย ถ้วยนั้นก็ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้ เมื่อได้เทน้ำเก่านั้นทิ้งไปแล้วเท่านั้น ถ้วยนั้นก็จะใช้ประโยชน์ได้ 

 

        ท่านต้องทำจิตให้ว่างจากทิฐิ แล้วท่านจึงจะได้เรียนรู้ว่าการปฏิบัติของเรานั้นก้าวเลยความฉลาดหรือความโง่ ถ้าท่านคิดว่า “ฉันเก่ง ฉันรวย ฉันเป็นคนใหญ่คนโต ฉันเข้าใจพระพุทธศาสนาแจ่มแจ้งทั้งหมด” เช่นนี้แล้วท่านจะไม่เห็นความจริงในเรื่องของอนัตตาหรือความไม่ใช่ตัวตน ท่านจะมีแต่ตัวตน ตัวฉันของฉัน แต่พระพุทธศาสนาคือการละตัวตน เป็นความว่าง เป็นความไม่มีทุกข์เป็นความดับสนิท (นิพพาน)

 

 

คนผู้รู้ธรรมะ...ไม่เท่าคนผู้เห็นธรรมะ

คนเห็นธรรม...ใจมันเป็นธรรม...ธรรมะเกิดขึ้นกับจิต...ดวงตา (ปัญญา) เห็นธรรม

 

 

๑ จากหนังสือ “สงบจิตได้ปัญญา” พระโพธิญาณเถร (ชา สุภทฺโท) หน้า ๕๗ – ๕๘.

 

  เครดิตภาพ : http://www.dhammajak.net/board/viewtopic.php?t=59