บันทึกแห่งความสุข (2) เปิดใจเรียนรู้

ตามหัวข้อนี้ ควรจะเป็นบันทึกแห่งความสุข แต่ใจฉันตอนนี้มันแกว่ง ๆ เศร้า ๆ ยังไงชอบกล

เมื่อเช้าเปิดเข้าไปดูประเมินการสอนออนไลน์ จากนักศึกษาที่ฉันจัดการเรียนรู้ให้พวกเขา

หนึ่งความคิดเห็นที่ทำให้ฉันรู้สึกเศร้า คือ คำถามจากนักศึกษาที่ว่ามีการแจกเอกสารให้อ่านตั้งมากมาย แล้วไม่ออกสอบ ให้ซื้อหนังสือแล้วไม่ออกสอบ เพื่ออะไร? สอนเยอะ สั่งงานเยอะ แล้วออกข้อสอบแต่สไลด์สรุปเพื่ออะไร?

ฉันอ่านทบทวนไปมา หลายครั้งหลายหน ย้อนคิดถึงสมัยฉันเป็นนักศึกษา ถามว่าเราอยากอ่านเยอะ ๆ ไหม คำตอบก็คือ ก็ไม่เชิง แต่เรารู้ว่ามันเป็นหน้าที่ของนักศึกษาที่จะต้องอ่าน ต้องค้นคว้า หาความรู้ เราจะไม่มีความนึกคิดที่ว่าทำไมเราต้องอ่านเยอะแบบนี้ เพราะเราถือว่ามันคือหน้าที่

แต่วันนี้ความคิดเห็นของนักศึกษาคนหนึ่งทำให้ฉันต้องทบทวนตัวเอง ทบทวนผู้เรียน ตกลงว่าปัญหานี้มันเกิดกับตัวผู้จัดการถ่ายทอดวิธีการการเรียนรู้อย่างฉัน หรือเกิดจากตัวผู้เรียนกันแน่

อย่างไรก็ตามฉันก็ยังเชื่ออยู่เสมอว่าคนเราทุกคนมีศักยภาพในการเรียนรู้ด้วยกันทั้งสิ้น แน่นอนว่าวิธีการที่ฉันคิดว่ามันน่าจะดี สำหรับนักศึกษามันอาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีสำหรับทุกคน

สนามในการเป็น facilitator ของฉันเพิ่งเริ่มต้น ฉันยังต้องพัฒนาต่อไป

หมายเหตุ พิมพ์จบ อ่าน แล้วก็คิดว่าบันทึกนี้มันอาจจะไม่ได้สุขมาก แต่ก็ถือว่าเป็นการเปิดใจเพื่อเรียนรู้