ลาทะนงตน (ร่ายสุภาพ)

....สิงโตจ้าวพงไพร   ลอบเข้าไปหาเหยื่อ    เมื่อคนยังหลับไหล       ลำพองใจยิ่งนัก
ชักได้กลิ่นหอมหวาน   ค่อยคืบคลานเข้าหา   ตาประสานตา-ลา        พักกายาในคอก
เนื้อหนั่นนอกอ้วนพี    จึงตรงรี่หมายงับ       เสียงพึบพับเอ้กอิเอ้ก..    เหมือนเสกมนต์เข้าหู 
สิงห์ร้องฮู้ว..เสียงไก่   ช่างปวดใจปวดจิต    ไยขันผิดเวลา              โกยสี่ขาพรวดพราด 
เกลียดขยาดเสียงไก่ขัน   ลาคิดฝันบรรเจิด    สิงห์เตลิดเพราะกลัวตน    จึงลนลานวิ่งแจ้น
ลาคับแค้นมานาน          คิดสังหารสิงโต      ผอมแห้งโซหลังแอ่น     รีบลุกแล่นไล่ล่า 
ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่า.. อย่าหนี      พอดีไก่หยุดขัน       สิงโตพลันหยุดกึก         สั่งใจนึกหันกลับ
วิ่งเข้างับทันที            เลือดหวานดียิ่งแท้    ลาโง่ถึงคราวแพ้         อย่าได้ทะนงตน    เยี่ยงนา
                         
                                                        พี.พูนสุข