คนขับรถก็บอกว่าคนนี้เป็นครูใหญ่โรงเรียนบ้านร่องช้าง ชื่อครูศรียูร คำดี และแนะนำให้ครูใหญ่รู้ว่าเราเป็นครูใหม่โรงเรียนร่องช้างจะลงรถที่บ้านมะกอกแล้วจะเดินไปร่องช้าง ก็เลยมาส่งให้ เราก็ได้รู้จักครูใหญ่เพราะคนขับรถแนะนำ

   

 

                                                                       

 

 คุณครูคนใหม่ของโรงเรียนบ้านร่องช้าง อ.ป่าซาง จ.ลำพูน  นางสาวอัญชลี ณ วันจันทร์

      ไปโรงเรียนวันแรกเดินทางโดยรถโดยสารประจำทาง คนขับรถซึ่งเป็นคนในพื้นที่อ.ป่าซางไม่เคยเห็นหน้าเรามาก่อนก็ถามว่าจะไปลงที่ไหน เราตอบว่าไปลงที่บ้านมะกอก คนขับก็ถามต่ออีกว่าสอนโรงเรียนบ้านมะกอกหรือ  ก็บอกไปว่าไม่ใช่หรอก สอนโรงเรียนร่องช้างลงรถที่บ้านมะกอกแล้วจะเดินเข้าไป คนขับรถก็บอกว่าบ้านมะกอกกับบ้านร่องช้างคนละทาง เดินไปไม่ถึง  แล้วขับรถไปส่งเราถึงปากทางที่จะเข้าโรงเรียน ซึ่งมีครูบางคนมาจอดรถจักรยานยนต์รอกันอยู่  เราลงมาจากรถจ่ายค่าโดยสารคนขับลงมาจากรถด้วยขณะนั้นมีคนขี่จักรยานยนต์มาจอด  คนขับรถก็บอกว่าคนนี้เป็นครูใหญ่โรงเรียนบ้านร่องช้าง ชื่อครูศรียูร คำดี  และแนะนำให้ครูใหญ่รู้ว่าเราเป็นครูใหม่โรงเรียนร่องช้างจะลงรถที่บ้านมะกอกแล้วจะเดินไปร่องช้าง ก็เลยมาส่งให้  เราก็ได้รู้จักครูใหญ่เพราะคนขับรถแนะนำ แท้ๆ ตอนหลังรู้ว่าเป็นคนบ้านเดียวกันและเป็นญาติกับครูใหญ่  ได้นั่งซ้อนท้ายรถครูใหญ่ไปโรงเรียนในวันแรกด้วยความรู้สึกขำๆ และแปลกใจว่าแม่อุ้ยกับน้าเคยพามาดูโรงเรียนก่อนแล้วแต่ตอนนั้นรถยนต์เข้าไปไม่ถึงเพราะกำลังมีการขุดลำเหมือง ทำให้เราไม่ได้เห็นโรงเรียนเลยหลงทางคิดว่าบ้านมะกอกกับบ้านร่องช้างอยู่ใกล้กัน

                                  

      ถนนที่จะไปถึงโรงเรียนผ่านหมู่บ้านและทุ่งนาไปอีกไกล โรงเรียนอยู่ใกล้วัดกลางทุ่งนา ตืี่นตาตื่นใจกับสถานที่ของโรงเรียนที่ห่างไกลจากความเจริญ โรงเรียนในอุดมคติ... ถึงเวลาโรงเรียนเข้าแถวครูใหญ่แนะนำให้นักเรียนรู้จักครูใหม่  และได้รับมอบหมายให้เป็นครูประจำชั้นประถมศึกษาปีที่5 เพราะโรงเรียนนี้มีคูอยู่5 คน ครูผู้ชายรุ่นพ่อ3 คน ครูผู้หญิงรุ่นลูก 2 คนปีนี้เพิ่งเปิดสอนชั้นประถมปลายเป็นปีแรกทำให้ได้ครูใหม่มาสอนวิชาภาษาอังกฤษที่เริ่มเรียนในชั้นประถมศึกษาปีที่ห้า   นักเรียนที่มาจากหมู่บ้านต่างๆในตำบลท่าตุ้ม อ.ป่าซาง ที่พูดกันด้วยภาษายองที่ดูนุ่มนวล ไม่แข็งกระด้าง ดูเป็นกันเองและดูเหมือนคุ้นเคยกันได้ภายในเวลาไม่นาน นักเรียนที่เรียนชั้นประถมปลายทุกคนขยันและตั้งใจเรียนดีมาก

       สิ่งทำให้ฉันรู้สึกครั่นคร้าม หวั่นๆอยู่ในใจคือการเป็นครูเวรที่ต้องทำหน้าที่สั่นกระดิ่งตอนโรงเรียนเข้าแถว และเลิกเรียน ตอนที่เป็นนักศึกษาฝึกสอนไม่ว่าจะเป็นระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษา (ป.กศ.) หรือระดับประกาศนียบัตรวิชาการศึกษาชั้นสูง (ป.กศ.สูง)ก็ไม่เคยได้ฝึกสั่นกระดิ่งเลยสักครั้ง หน้าที่นี้จะเของครูประจำการมากกว่า ครูฝึกสอนมักจะไม่เคยได้ฝึกมาก่อน ฉันแอบสังเกตุครูคนอื่นๆเขาสั่นกระดิ่งเป็นจังหวะ แก๊งๆ  แก๊งๆ แก๊งๆ   สามครั้งอย่างนี้ไม่น่าจะยาก  พอถึงเวรเราจริงๆไม่อยากให้ถึงเลิกพักกลางวันเลย แต่นาฬิกาก็เที่ยงแล้วก็เดินไปที่ระเบียงหน้าห้องพักครูตรงที่แขวนกระดิ่ง เอื้อมมือออกไปใจมันก็สั่น หดมือลง  เอาใหม่เอื้อมมือไปอีกจะจับเชือกท่าไหนถึงจะให้ตึงพอให้มันตีกับกระดิ่งเป็นจังหวะ  ลดมือลงอีก เผลอตัวทำเสียงออกมาด้วย เหวอๆๆ...ครูคนอื่นเห็นท่าทางเราก็หัวเราะและมาตีระฆังเลิกพักกลางวันให้...เฮ้อโล่งอกไปที  

                                 

 

           ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต