เมื่อวันเสาร์ที่14-10-49    ดิฉันอ่านหนังสือพิมพ์มติชนหน้าที่9 เขียนโดยคุณณัฐฬส   วังวิญญู    สถาบันขวัญเมือง   เชียงราย  ที่เขียนบทความเกี่ยวกับจิตวิวัฒน์     ตอนหนึ่งของการเขียนท่านคิดว่าคนเราต้องการชีวิตที่มีความหมายมากเสียกว่ามีความสุข

ดิฉันเห็นด้วยเพราะเคยจำได้ว่าดิฉันเคยถูกห้องคลอดตามมาดูคนไข้หลังเที่ยงคืนสามครั้ง    ดิฉันก็ไม่ได้บ่นอะไร     ดิฉันเพิ่งเข้าใจว่าในระยะที่เราทำหน้าที่สูติแพทย์ชิวิตและการกระทำของเรามีความหมายอย่างยิ่งต่อชีวิตผู้ป่วยสองคนคือแม่และเด็กในครรภ์     สิ่งนี้เองที่ทำให้ดิฉันตื่นได้ทันทีเมื่อมีเสียงโทรศัพท์

คุณณัฐฬสยกตัวอย่างที่แม่คนหนึ่งที่หาเงินมาเลี้ยงลูก   ถึงทำงานหนักก็ไม่บ่นเพราะการที่ลูกน้อยได้รับการศึกษามันมีความหมายสำหรับแม่

ทุกๆชีวิตในองค์กรมีความหมายถ้าทุกคนมีเป้าหมายในการทำงานโดยไม่ปล่อยชีวิตให้ล่องลอยไปตามเรื่องตามราว     การทำงานจะมีพลังทำให้ไม่ท้อถอยและยังมีแรงใจในการทำงานเพราะคิดว่าชีวิตเรายังมีความหมายต่อองค์กรอยู่ค่ะ

เรามาสร้างเป้าหมายในชีวิต     ให้ความสำคัญกับตัวเองว่าชีวิตเรามีความหมายต่อผู้อื่น     น่าจะเป็นวิธีสร้างแรงใจในการทำงานวิธีหนึ่งที่ลองนำไปใช้ดูค่ะ     ขอนำข้อมูลจากหนังสือพิมพ์มาเล่าแลกเปลี่ยนเรียนรู้ค่ะ