ปัฐมานันท์ แสงพลอยเจริญ

แต่งสมัยเรียนอยู่ม.4 อาจไม่ไพเราะนัก

 

    สักวาหน้าฝนชนระรื่น                

ดินพลิกฟื้นตื่นจากความหลับใหล

     มวลดอกไม้ต้นหญ้าพาชูใบ                 

     ท้องฟ้าใสดินชอุ่มทุ่งขจี

          พระพิรุณสาดสายโปรยปรายหมู่          

     พฤกษารู้ดอกงามหลากสี

     หยาดน้ำฟ้าพรายพร่างทั้งธานี             

     รุ้งเจ็ดสีเหินฟากฟ้างามนักเอย ฯ

          สักวาคราเหมันต์ฝันพิสุทธิ์         

     ยามสิ้นสุดพิรุณยั้งรอลมหนาว

     น้ำค้างแข็งเกาะสล้างใบพร่างพราว       

     หมอกหนาขาวลงจัดเราเคยชิน

           ดอกไม้งามยามฝันพลันชูช่อ                

     ทั้งดอกท้อบัวตองแต้มผาหิน

     นภาใสดาราพรายคล้ายโบยบิน           

     ทั่วธาณินทร์สุขสดชื่นระรื่นเอย ฯ

          สักวาหน้าร้อนฟ้าเจิดจ้า             

     สุริยาสาดส่องสว่างไสว

     ชนร้อนกายเหนื่อยหนักดั่งร้อนใจ         

     ระงับได้ด้วยความเย็นเช่นไมตรี

          นกร่อนร้องเกาะกิ่งหมู่พฤกษา             

     ผืนนภาเติมแต้มแต่งรัศมี

     โพ้นทะเลจรดฟากฟ้างามฤดี                

     วนาลีพื้นไออุ่นแรกรุ่นเอย ฯ

          สักวาสามฤดูมิรู้เบื่อ                   

     ประโยชน์เอื้อแก่หมู่ชนคนทั้งผอง

     สามฤดูงามแตกต่างสมใจปอง              

     ดั่งพี่น้องส่งหน้าที่งานร่วมทำ

          จากเหมันต์ส่งหนาวไปสู่ร้อน                

     ไออุ่นอ้อนพิรุณโปรยงามขำ

     ครบสามฤดูเป็นหนึ่งปีจงจดจำ             

     เลอเลิศล้ำหากทำดีทุกฤดูเอย ฯ

 

ขอบคุณที่อ่านบันทึกค่ะ