วันนั้นเราเป็นนักเรียนพยาบาลปีแรกยังมองวิชาชีพพยาบาลที่สะท้อน 'ภาพที่สังคมคาดหวัง' วันนี้พวกเราเรียนจบเป็นบัณฑิต จะไปเป็นพยาบาลวิชาชีพเต็มตัว .. อยากให้พวกเรารักษา 'ภาพที่สังคมคาดหวัง' ไว้ เพื่อวิชาชีพ เพื่อคนไข้ของเรา

วันนี้ดิฉันอ่าน 'อนุทิน ๔๘๓๕' ของท่าน Wasawat Deemarn ท่านเขียนสั้นๆ ว่า "เรียนจบแล้วอยากเป็นครู แต่พอจบแล้วยังไม่รู้ว่า 'ครูที่ดี' เป็นอย่างไร" ดิฉันรู้วิธีค่ะ หากต้องการรู้ว่าครูที่ดีเป็นอย่างไร ตามมาทางนี้ .. เพราะดิฉันเคยถูกตลบหลังมาก่อน

คนที่เคย 'ตลบหลัง' ดิฉันนั้นไม่ใช่คนอื่นไกล อาจารย์วิจิตรา ไชยขันธุ์ ผู้อำนวยการวิทยาลัยพยาบาลสระบุรี สมัยเมื่อดิฉันเป็นนักเรียนพยาบาลปี 1 ก็ไม่นาน .. แค่ 30 กว่าปีเท่านั้นเอง ตอนนี้อาจารย์ท่านยังแข็งแรง สุขกายสบายใจ พวกเราเพิ่งไปกราบขอพรท่านเมื่อมิถุนายนที่ผ่านมานี่เอง

เข้าเรื่องนะคะ เปิดเรียนปีแรก ดิฉันไม่แน่ในว่าเป็นวิชาจริยธรรมสำหรับพยาบาลหรือการปฐมนิเทศ อาจารย์วิจิตราแต่งกายด้วยเครื่องแบบพยาบาล ขาวสะอาด สวยสมาร์ท (เดี๋ยวนี้ดิฉันยังต้องสวมเครื่องแบบสีขาวโอโม่ตั้งแต่หมวกถึงรองเท้า ไม่ยอมให้ส่วนใดหม่นหมองแม้แต่น้อย) เดินเข้ามาในห้องปุ๊บก็แนะนำตัว แล้วเปิดประเด็นทันที

"นศ.ที่รักของครู ในสายของหนู พยาบาลที่ดีเป็นอย่างไร"

เปิดประเด็นได้เท่านั้น พวกเราต่างแสดงความคิดเห็นกันเสียงดัง สับสน จนฟังไม่รู้เรื่อง อาจารย์บอกให้พูดทีละคน .. พยาบาลที่ดีเหรอ ก็ไม่มีอะไรมาก .. เริ่มจากสิ่งที่มองเห็นจากภายนอก เป็นต้นว่า แต่งตัวดี ชุดขาวสะอาด ยิ้มแย้มแจ่มใส ใจดี ไม่ดุคนไข้ รักคนไข้ พูดจาไพเราะอ่อนหวาน .. เสนอไปเสนอมาก็เริ่มลงลึกไปเรื่อยๆ เป็นต้นว่า เป็นนางฟ้าแสนสวย ผู้เสียสละ อุทิศชีวิตเพื่อคนไข้ เพื่อวิชาชีพ เป็นคนดีของสังคม ..

พอเสียงพวกเราเบาลง อาจารย์ก็เปิดประเด็นใหม่

"จะเป็นอย่างที่หนูเสนอมา เราต้องทำอย่างไรบ้างคะ"

คำตอบยังคงหลั่งไหลพรั่งพรูเหมือนเดิม .. ดูแลสุขภาพตนเอง ออกกำลังกาย พักผ่อนให้เพียงพอ ใฝ่หาความรู้ พัฒนาตนเองอยู่เสมอ .. อาจารย์ให้กำลังใจว่าเมื่อจบการศึกษา 4 ปี พวกเราจะเป็นดังภาพฝัน อย่างแน่นอน!

ชีวิตนักเรียนพยาบาลของพวกเราก็ดำเนินไปตามกรอบที่ถูกกำหนดไว้ และแล้ววันที่เราจบการศึกษาก็มาถึง วันปัจฉิมนิเทศอาจารย์วิจิตราก็กลับเข้ามาในห้องเดิม มาถึงก็เปิดประเด็น

"หนูๆ จำได้ไหม เหตุการณ์ในวันแรกที่เราพบกัน ในห้องนี้"

แล้วท่านก็เปิดประเด็นเดิม ประเด็นแรก "นศ.ที่รักของครู จำได้ไหมวันแรกที่เราพบกัน หนูบอกว่าพยาบาลที่ดีเป็นอย่างไร" พวกเราเริ่มรู้ตัวว่าถูกตลบหลังเสียแล้ว ก็ตอนนั้นมันยังไม่รู้นี่นาว่าพยาบาลจริงๆ ต้องทำอะไรบ้าง ขึ้นเวรแต่ละครั้งทำงานไม่หยุด เหนื่อยแทบขาดใจ ถ้าคนไข้เยอะๆ ละ ได้วิ่งไปวิ่งมาตลอดเวรเลยเชียว แค่ยิ้มแย้มแจ่มใสข้อเดียวก็ไปไม่รอดแล้ว พวกเราจึงมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ตอบเสียงอ่อยๆ เบาลงๆ พออาจารย์เปิดประเด็นที่สอง "จะเป็นอย่างที่หนูเสนอมา เราต้องทำอย่างไรบ้างคะ" ก็ได้ยินเสียงเพื่อนคนหนึ่งโพล่งออกมาด้วยความอัดอั้นว่า

"อาจารย์เคยบอกว่าอาจารย์เป็นช่างปั้นหม้อ .. ช่างปั้นมือหนัก ตบแรงไป มันเลยบิดเบี้ยวไปหน่อยค่ะ"

เพื่อนๆ อดหัวเราะไม่ได้ บรรยากาศที่ตึงเครียดจึงคลี่คลายลง อาจารย์วิจิตราจึงสรุปว่า วันนั้น เราเป็นนักเรียนพยาบาลปีแรกยังมองวิชาชีพพยาบาลที่สะท้อน 'ภาพที่สังคมคาดหวัง' วันนี้พวกเราเรียนจบเป็นบัณฑิต จะไปเป็นพยาบาลวิชาชีพเต็มตัว รู้อยู่เต็มอกว่าต้องรับภาระอะไรบ้าง อาจารย์เข้าใจ เห็นใจ แต่ก็อยากให้พวกเรารักษา 'ภาพที่สังคมคาดหวัง' ไว้ เพื่อวิชาชีพ เพื่อคนไข้ของเรา .. รู้แล้วใช่ไหมว่าพยาบาลเขาปลูกฝังกันอย่างไร ไม่สงวนลิขสิทธิ์!

ทีนี้รู้หรือยังคะว่าจะเป็น 'ครูที่ดี' ได้อย่างไร

ขอบคุณค่ะ