บทกวี : ในความมืดมิด

              ในความมืดมิด

     เหม่อมองฟากฟ้าคราดึกดื่น

ยกมือยื่นคว้าดาวเคยพราวพร่าง

ค่ำคืนนี้มองเห็นเป็นลางลาง

หรือไกลห่างเกินไขว่จะคว้าดาว

     จะปีนป่ายบันไดใดให้ไปถึง

โปรยเชือกดึงห้อยโหนโจนเหินหาว

สะดุดลื่นหล่นร่วงกี่ครั้งคราว

แสงวับวาวยิ่งห่างไกลให้ใจจร

     เป็นเพียงภาพลวงตามาล่อหลอก

จึงช้ำชอกระทมในให้สะท้อน

สิ่งที่เห็นคือสมมติดุจไหว้วอน

ขอคำถอนอธิษฐานสาบานบน

     ได้แต่เหม่อมองดาวระยิบระยับ

เคียงสะดับหริ่งเรไรกล่อมอีกหน

เห็นความจริงแน่แท้แม้คือคน

ไม่มีตัวไม่มีตนให้เมามัว.

.....................

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม

ในค่ำคืนอันมืดมิด

20 สิงหาคม 2556

พ.แจ่มจำรัส

 

 

    

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ลมหายใจแห่งบทกวี



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณมากครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

 

เอาเพลงนี้ไปเลยจ้ะคุณพิชัย

เขียนเมื่อ 

 

ขอบคุณครับอาจารย์

Wasawat Deemarn
ประมาณ 2 ชั่วโมงที่แล้ว

 

 

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ คุณมะเดื่อ

สำหรับเพลง แต่ที่บ้านคอมฯช้ามากครับ ดูหนังฟังเพลงไม่ได้ สงสัยต้องไปลงวินโว์ใหม่แล้วครับ

เขียนเมื่อ 

  มีบทกลอนไฮกุมาฝากค่ะ...เพราะพอแต่งได้...ขอบคุณค่ะ

            เดือนแรมมองเห็นดาว

            สุกสกาวอยู่บนท้องฟ้า

            เห็นความจริงชัดเจน

                                  

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ
ดร. พจนา แย้มนัยนา

 

เขียนเมื่อ 

ฝากไว้ในแสงดาว อาจทำให้คำคืนแห่งราตรีมีสีสันบ้างนะครับ

เขียนเมื่อ 

 

ขอบคุณครับ สำหรับดอกไม้ประดับคืนอันมืดมิด
nobita

 

เขียนเมื่อ 

"จะปีนป่ายบันไดใดให้ไปถึง
โปรยเชือกดึงห้อยโหนโจนเหินหาว"

ชอบท่อนนี้มากค่ะพี่

อ่านแล้วไพเราะจับใจ

ชวนให้ปล่อยวาง

ไขว่คว้าใยกับแสงดาวที่แสนไกล...