ในความมืดมิด

     เหม่อมองฟากฟ้าคราดึกดื่น

ยกมือยื่นคว้าดาวเคยพราวพร่าง

ค่ำคืนนี้มองเห็นเป็นลางลาง

หรือไกลห่างเกินไขว่จะคว้าดาว

     จะปีนป่ายบันไดใดให้ไปถึง

โปรยเชือกดึงห้อยโหนโจนเหินหาว

สะดุดลื่นหล่นร่วงกี่ครั้งคราว

แสงวับวาวยิ่งห่างไกลให้ใจจร

     เป็นเพียงภาพลวงตามาล่อหลอก

จึงช้ำชอกระทมในให้สะท้อน

สิ่งที่เห็นคือสมมติดุจไหว้วอน

ขอคำถอนอธิษฐานสาบานบน

     ได้แต่เหม่อมองดาวระยิบระยับ

เคียงสะดับหริ่งเรไรกล่อมอีกหน

เห็นความจริงแน่แท้แม้คือคน

ไม่มีตัวไม่มีตนให้เมามัว.

.....................

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม

ในค่ำคืนอันมืดมิด

20 สิงหาคม 2556

พ.แจ่มจำรัส