จากเด็กน้อย....ด้อยโอกาส....พระบิดากรมหลวงสงขลานครินทร์เมตตา
ภาค 2 ชีวิตเดินทางจนผ่านเลยจบมัธยมศึกษาปีที่ 5 ต้องสอบเข้าศึกษาต่อ พ่อแม่เริ่มพอเห็นด้วยมีส่วนช่วยมากขึ้นให้โอกาสสอบ เป็นความโชคดีที่สอบผ่านหลายอย่าง แต่จำเป็นต้องเลือกเรียน ประกาศนียบัตรวิชาชีพรังสีเทคนิค คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์เพราะมีทุนให้เรียน แม้เปลี่ยนชีวิตใหม่แต่ก็หนีไม่พ้นการดูถูกเหยียดหยามในความจน เดินเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยเหมือนตัวเปล่าไม่มีสัมภาระไม่มีใครไปส่ง มีคนเดียว โดดเดี่ยวลำพังจริง ๆ ความขาดแคลนไม่ได้หายไปจากชีวิต และกว่าจะได้รับทุนก็ต้องใช้เวลานานจึงต้องดิ้นรนในมิติใหม่คือไปรับของพวก ขนม นม มาม่า มานั่งขายที่ห้องโถงศูนย์กลางของหอพักในช่วงเวลาว่างหรือหลังเลิกเรียนอ่านหนังสือไปขายขนมไป มีเพื่อนเยอะ (ลูกค้า) สนุกสนานดี ระยะเวลาผ่านไป 1ภาคเรียนเมื่อถึงคราก่อนปิดภาคเรียนมีคำประกาศเชิญชวนไปค่ายอาสาที่สำคัญมีคำว่า อาหารฟรี วลีเดียวที่ตัดสินใจคือ “อาหารฟรี” จึงไม่รีรอสมัครทันทีเพื่อจะได้เยียวยาต่อชีวิตไปหลายวัน และได้มีโอกาสร่วมค่ายในครั้งนั้น ทำให้ได้พบโลกใบใหม่ มีเพื่อนมีพี่ที่ให้ความอบอุ่น ได้กินข้าวร่วมจานเดียวกัน รู้สึกถึงความผูกพัน ได้รู้จักการแบ่งปัน การให้ ความเอื้ออาทรได้กำเนิดขึ้นที่นั่นและไม่เคยลืมเนื้อเพลงตอนหนึ่งว่า “เราขอปฏิญาณตั้งปณิธานและสาบานมั่นไว้ เราจะพลีทั้งกายใจไว้ศักดิศรีจะจงรักภักดีมั่น จะร่วมสร้างสรรค์ในสิ่งดี จะอุทิศชีวิตพลีเพื่อชาติไทย” บทเพลงวรรคนี้ดังก้องในใจอย่างมีพลัง ให้สู้และตั้งใจสร้างความดีเสมอ ถือว่าทดแทนคุณพระบิดากรมหลวงสงขลานครินทร์ที่ได้ให้ทุนการศึกษาให้ชีวิตใหม่ การดำเนินชีวิตเริ่มเข้มแข็ง อบอุ่น มีกำลังใจในการก้าวเดิน จึงสมัครทุกค่ายที่มหาวิทยาลัยจัดขึ้น จากอาหารฟรีกลายเป็นความสุขและความผูกพัน ครั้งแล้วครั้งเล่า อุดมการณ์ ความคิดทีถูกถ่ายทอดจากรุ่นพี่เริ่มสั่งสมมาขึ้นทุกที จากอาหารฟรีก่อเกิดเป็นอุดมการณ์ ค่ายแล้วค่ายเล่า ถึงชั้นปีที่ 2 เริ่มได้รับการคัดเลือกเป็นกรรมชมรมอาอาสาพัฒนา เริ่มเป็นคณะกรรมผู้จัดค่ายเอง ทำให้ได้โอกาสเรียนรู้ ประสบการณ์การเป็น ผู้นำ ทัศนะคติเริ่มเปลี่ยนไป อาการรัง เกียจไม่ปรากฏในหมู่ชาวค่าย กลับได้รับการยอมรับมากขึ้นทุกที พัฒนามาเป็นที่ปรึกษาของชาวค่าย รวมทั้งหมด 24 ค่าย ของชีวิตในมหาวิทยาลัย และต่างมหาวิทยาลัย
ตามมาอ่านในภาคที่ สอง ถอดบทเรียนตัวเองของครูหยิน
สุขสร้างได้ ครูเลือกสร้างสุขให้เยาวชนด้วยการจัดค่าย
ให้โอกาสเยาวชนได้เรียนรู้
ท่ากลางความไม่พร้อม แต่ใจพร้อมที่จะให้ จึงมีเรื่องราวมากมายจากค่าย ที่เด็กๆได้สะท้อนวันปิดค่ายที่น่าสนใจ
หลายคนไม่อยากมา มาตามเพื่อน
มาแล้วเห็นอะไร ได้อะไร และจะกลับไปทำอะไร
เด็กสะท้อนไว้ชัดเจน ทุกคนยินดีมาลำบาก...แต่ทุกก็อยากมาอีก
...อ่านแล้วต้องขอแสดงความยินดีด้วยในความสำเร็จของชีวิตและขอชื่นชมที่เป็นแบบอย่างที่ดี...และให้โอกาสที่ดีแก่เด็กๆ...นะคะ
..ยายธี..ตอนเป็น..นักเรียน..(เมืองนอก..ต้องหากินเอง..เพราะไม่ได้ใช้..ทุน"แม่กู")...ไปรับจ้าง..ล้างส้วม..จ้ะ...(ทำไปทำมา..เพื่อน..เขาก็เห็นดี..ทั้งๆ..มีกะตังค์..ก็ไปหัด..ล้าง...(ส้วม)..เหมือนกัน..)..อิอิ