หมอกเมฆา

 

 

...

เดินทางเปลี่ยวเดียวดายในดงฝัน
ผ่านคืนวันกล่อมเห่ความเหว่ว้า
ฝ่าลมฝนหม่นหมองนองน้ำตา
หมอกเมฆามืดคลุ้มครอบคลุมใจ

ดวงดาราเรียงรายปลายฟ้านั่น
กรุ่นไอฝันลอยลิบระยิบไหว
เพียรดั้นด้นค้นหามาแต่ไกล
ดุ่มเดินไปให้ถึงซึ่งฝั่งฝัน

หนามอารมณ์วาดสายกระจายเกลื่อน
ค่อยค่อยเคลื่อนรอยล้ามากางกั้น
คลื่นเคว้งคว้างทวีคูณขึ้นทุกวัน
เหมือนคนบ้าฝ่าฝันมุ่งมั่นมา

ถึงปลายทางไฟฝันก็พลันดับ
เอื้อมมือรับกลับร่วงลงตรงหน้า
สายอาวรณ์อ่อนจางอย่างช้าช้า
หมอกน้ำตาโรยมาอีกคราแล้ว...

...

 

...............................................................................................................................................

คิดตามกวี ...

...

ก็ไม่เหลือสิ่งใดในความฝัน
ความสุขอันเคยมีเริ่มหนีหาย
ก็ไม่มีอีกแล้วความห่วงใย
เพราะความรักถูกทำลายไม่ไยดี

...

บุญรักษา ครับ ;)...

 

...............................................................................................................................................

ขอบคุณกวีนิพนธ์ ...

ฤชุดาปารินทร์  พรหมสถิตย์.  เพราะที่นี่ยังมีรัก.  สุโขทัย : สำนักหนังสือโรงนาบ้านไร่, ๒๕๕๖.