ตั้งใจว่าเดือนพฤษภาคมปี ๒๕๕๗
จะชวนเพื่อนโกทูโนค์ไปปีนภูเขาเหมน ที่นครศรีธรรมราช
โดยไม่มีค่าใช้จ่าย คือไปฟรีนั่นเอง
และใช้เวลา ๒ คืน ๓ วันครับ
คำถามคือ ทำไมต้องเป็นภูเขาลูกนี้
มีความพิเศษกว่าภูเขาลูกอื่นอย่างไร
คำตอบอยู่ด้านล่าง
ถ้าท่านเคยฝึกโยคะและเดินจงกรม หรือมีร่างกายพร้อม
นี่คือโอกาสที่ไม่ควรพลาดครับ
การเข้าสู่แหล่งท่องเที่ยว
ถ้าสะดวกนักเหมือนแวะร้านสะดวกซื้อ
แล้วจะไปทำไม
ไปลำบาก นั่นหละเสน่ห์
เราปีนภูเขา จนเข่าล้า
เพื่อสัมผัสหมอกขาว
โดยมีเพื่อนร่วมทางไม่มาก
ทั้งยอดเขามีเราสี่คน
สวรรค์มีจริง
แต่ถ้านั่งเฮลิคอปเตอร์
ไปลงบนยอดเขา
บนยอดเขา คนเดินขวักไขว่
มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่หลายลำ
ช่วยบอกเหตุผลในการมาครั้งที่สองหน่อย
เราชื่นชมภูเขาที่ตรงไหน
มาบ่นครับ
นำบันทึกครั้งที่ปีนภูเขาเหมนกลับมาชื่นชม
เพื่อรำลึกว่า ปีนภูเขาได้อะไร
ปฐมฤกษ์
เดินทางไปสู่ภูเขาเหมน
๕ พฤษภาคม ๒๕๔๖
เขาเหมนนั้นแปลกกว่ายอดเขาอื่น
ตรงที่แหลมเหมือนจะพุ่งสู่คุ้งฟ้า
ตั้งใจไว้ตั้งแต่เด็กแล้วว่าจะขึ้นสู่ยอดเขาเหมนสักครั้งหนึ่ง
เพิ่งได้ขึ้นเมื่อกลางปีนี้เอง โอ บนนี้สวยมาก
ทำให้นึกว่าสวรรค์บนดินยังสวยขนาดนี้
แล้วสวรรค์ของจริงจะสวยขนาดไหน
วันนั้นพวกเราหกชีวิตทานเช้าที่หน้าเหมนแล้วเริ่มออกเดิน
แค่เชิงเขาเลือดลมก็สูบฉีดกันตลอดร่าง
พักหุงข้าวกันที่กระท่อมของชาวสวนยาง
เวลาอย่างนี้เชื่อไหมกินอะไรก็อร่อย
คนรุ่นพ่อเฒ่าเคยบอกเราว่า
ขึ้นเขาเหมนให้ถึงยอดใช้เวลาถึงเจ็ดวัน
แต่เราใช้เวลาแค่วันเดียวก็เกือบถึงยอด
และเราก็พบเหตุผลที่เป็นเช่นนั้น
พอเลยป่าปกติก็จะเข้าสู่ป่าไม้ชั้นที่หนึ่ง
จากนั้นก็เจอป่าหินชั้นที่หนึ่ง
ซึ่งมีก้อนหินเรียงกันสุดสายตา
ข้าเจ้าสนใจเรื่องก้อนหินอยู่แล้ว
ปีก่อนนี้สนใจเรื่องนก ปีนี้ศึกษาเรื่องก้อนหิน
เมื่อปีนป่าหินขึ้นไปก็พบป่าไม้ชั้นสอง
รากไม้เริ่มนุ่มเหมือนพรมอุ้มความชื้น
ปีนขึ้นไปอีกเจอป่าหินชั้นที่สอง
คล้ายกับชั้นแรกอาจทำให้หลงได้
และการปีนในสมัยก่อนคงต้องเลือกก้อนหินที่ปีนได้
ทำให้ใช้เวลามากในการทดลองก้อนหิน
ปีนต่อไปเจอป่าไม้ชั้นที่สาม
ต่อจากนั้นเป็นป่าหินชั้นที่สาม
ระหว่างป่าหินชั้นที่สามกับป่าไม้ชั้นสี่
เป็นที่พักเพราะมีน้ำในลำธารใช้กินและอาบได้
ข้างบนนี้สวยมาก มองดูข้างล่างเหมือนผืนนาสีเขียว
แต่ที่สวยที่สุดคือหมอกสีขาว
หมอกที่นี่มีหลายแบบทั้งหมอกมาและหมอกไป
และหมอกที่พุ่งขึ้นมาตามหน้าผาแล้วหดตัวลงไป
มีทั้งหมอกเปิดและหมอกปิด
นึกจะเปิดก็เปิด จะปิดก็ปิด
ค่ำคืนมีเสียงแมลงชนิดหนึ่งร้องเสียงเหมือนระนาด
ผมตั้งชื่อว่าแมลงระนาดเอก
ยามเช้า
เดินผ่านป่าไม้ชั้นที่สี่ขึ้นสู่ยอด
ฉันเห็นภาวะที่ไม่อาจบรรยาย
หมอกชิงประกายแดด และประกายแดดชิงหมอก
คือสิ่งมหัศจรรย์ในดวงตา ฉันอึ้ง เอมอิ่ม รื่นเริงทั้งที่มิทานเช้า
สวรรค์ในโลกมนุษย์ยังสวยงามขนาดนี้
ฉันเริ่มเชื่อแล้วสิว่าสวรรค์นั้นมีจริง

นำฉันท์ที่ผมแต่งในบรรยากาศของภูเขามาฝากครับ
สาลินีฉันท์ ๑๑
ร่างร่ายมั่วโบราณ
ผสานบทกวีศรี
ลีลาแห่งดนตรี
ประสานตรึงตริเต้นตาม
ลีลาศของคนธรรพ์
ณ สวรรค์กุก่องนาม
นวลช้อยแก้วร้อยกาม
ดนูงามสุขุมพลัน
บ้างว่าเป็นร่ายยาว
อะคร้าวรัสสะพลิกผัน
ตามแต่ใจรำพัน
ดนูนั้นจะพาไป
อยู่ที่หัวใจท่าน
ผลิคลี่บานละมุนไม
เดินตามผีเสื้อไพร
ผลิเริงรำทิฆัมพร
สีขาวราวดอกเมฆ
ฤ ใครเสกคละสิงขร
หมอกขาวเอื้ออาทร
สุเมรุธรนภาพราว
มืดคลี่ราตรีรับ
ระยิบยับประดับหาว
ความมืดตกแต่งดาว
วะวับวาวยุคันธร
เงียบแล้วแม้นกเร่
ขมิ้นเอก์พเนจร
อบอุ่นแลสุนทร
ลิขิตวรรณกรรมวาง
อยู่ที่หัวใจท่าน
ตริแผ่วผ่านมุหวานว่าง
ความรักอยู่ท่ามกลาง
ระหว่างนาฏกรรมที่
คนดีดนตรีป่า
ตะลุงวาทะศิลป์ศรี
ร่ายรำอย่างคนดี
มโหรีมโนห์รา
น่าสนใจนะคะ
เมื่อ กพ. พี่อรไปเดินขึ้นภูเขาประมาณ 7-8 ลูกที่บรูไนท์ค่ะ ใช้เวลา 3 วันๆ ละ ครึ่งวันค่ะ
ก็สนุกดีค่ะ มีบันทึกใน gotoknow ด้วยค่ะ
ภูเขาสวยมากๆเลยครับอาจารย์
ครับ พี่อร
จะเข้าไปชมครับ
ขอบคุณอาจารย์ขจิตครับ
ได้เห็นของจริงจะรู้สึกว่าสวย ขรึม ขลัง เลยทีเดียว