กุ้ยหลิน...ภาพความทรงจำ




อัลบั้มภาพถ่ายเก่า ๆ ที่หยิบขึ้นมาดูในวันนี้ สร้างความสุขใจและเพลิดเพลินให้ฉันมากทีเดียว เพราะภาพต่างๆ เหล่านั้นบรรจุเอาความรู้ ความสุข ความทรงจำในอดีตไว้มากมาย  ฉันหยิบเอาภาพๆ หนึ่งขึ้นมา พร้อมกับกลอนบทหนึ่งที่เขียนใส่ไว้ในแผ่น กระดาษเล็ก ๆ ที่แนบไว้กับรูปภาพ  จำได้ว่าเขียนกลอนบทนี้เมื่อครั้งเดินทางไปเที่ยวที่เมืองกุ้ยหลิน ประเทศจีนกับพี่สาวพร้อมคณะของอาจารย์  วีระ ธีรภัทร  ภาพนี้ถ่ายไว้ขณะที่ล่องแพชมทิวทัศน์อันสวยงามของกุ้ยหลิน  เมืองซึ่งได้รับการยกย่องให้เป็นเสมือน “สวรรค์บนพื้นพิภพ” ของแดนมังกร  ด้วยประกอบไปด้วยธรรมชาติอันแสนงดงาม ภูเขา สายน้ำ และวิถีชีวิตของคนท้องถิ่น (ชาวจ้วง)  และเป็นสถานที่ซึ่งเหล่ากวี นักเขียน หรือแม้แต่จิตกรน้อยใหญ่ต่างมุ่งหวังที่จะได้มีโอกาสมาชื่นชมและสร้างผลงานของพวกเขาที่นี่สักครั้ง   ในคราวนั้นจำได้ว่าเมื่อมองเห็นภูเขาที่สวยงาม สายน้ำที่นิ่งเย็น ก็ทำให้นึกเปรียบเทียบใจของคนเรากับความมั่นคงแข็งแกร่งของภูเขา และความใสเย็นของสายน้ำตรงหน้านั้นว่า หากคนเราเพียงทำจิตใจของตนให้หนักแน่น มั่นคง ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใด ๆ ที่มากระทบ (โดยเฉพาะความทุกข์และสิ่งไม่ถูกใจที่หลีกเลี่ยงไม่ได้) และเยือกเย็นได้ดั่งสายน้ำแล้วละก็ เราก็คงจะสามารถที่จะยืนหยัดอยู่ได้อย่างมั่นคง แข็งแกร่ง สง่างาม และเยือกเย็นไม่แพ้ภูเขาและสายน้ำที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้นได้เช่นกัน