ผู้เขียนเป็นลูกคนที่หก และอยู่ในท้องแม่ขณะที่แม่สุขภาพไม่ค่อยดี พี่สาวคนก่อนหน้าไม่ได้กินนมแม่เพราะหลังคลอดแม่ป่วย แม่เล่าว่าถ้าสมัยนั้นมียาคุมหรือทำหมัน ก็คงไม่มีลูกมากอย่างนี้ แต่แม่ก็ตั้งใจอุ้มท้องลูกทุกคน ตามสภาวะเมื่อผู๋้เขียนออกมาลืมตาดูโลกจึงมีตัวเล็กมากเขาว่าหัวเท่ากำปัั้น มองแล้วไม่น่าจะรอดแม่เลยตั้งชื่อให้เป็นมงคลว่า"บุญรุ่ง". ให้บุญรักษา และก็เพราะความรัก สงสารและเมตตาจึงทำให้แม่กลับมามีน้ำนมเลี้ยงผู้เขียนอีกคุณค่านมอันวิเศษช่วยหล่อเลี้ยงทั้งร่างกายและสมองของผู้เขียนไม่ให้บกพร่อง ผู้เขียนเป็นลูกคนเล็กนานมากถึง6ปี เพราะน้องที่เกิดตามมาเสียชีวิตถึง3คน สุขภาพแม่คงไม่พร้อมมากๆแล้ว แต่ต่อมาแม่ยังมีลูกอีก3คน จึงเป็นว่าแม่เป็นผู้หญิงเก่งเลี้ยงลูกด้วยความอดทนและมีความรักเสมอภาค

    วันหนึ่งขณะขับรถ ฟังรายการทางวิทยุเล่าถึงแม่ตาบอดที่เลี้ยงลูกจนโต น้ำตาเลยไหลออกมาเรื่อยๆ แล้วความคิดถึงแม่ของผู้เขียนก็หวนกลับมาอย่างรุนแรง แม่เลี้ยงผู้เขียนด้วยความลำบาก ตัวเองก็ไม่ค่อยแข็งแรง แม่คงต้องใช้ความอดทนอย่างยิ่ง การต้องตื่นให้นมคืนละหลายๆครั้งคงทำให้แม่อ่อนเพลียมาก การที่ร่างกายต้องกลั่นน้ำนมโดยแบ่งสารอาหารมาให้ลูก คงต้องทำให้แม่พยายามกินอาหารบำรุงอยู่ตลอดเวลา ผู้เขียนเลี้ยงลูกด้วยนมตัวเอง เข้าใจดีว่าหลังลูกดื่มนมอิ่ม แม่จะกระหายน้ำมาก ได้พักไม่เท่าไหร่ลูกก็จะตื่นและหิวอีกแล้ว วงจรชีวิตแม่ลูกอ่อน จึงเหมือนว่าโลกในขณะนั้นมีแค่แม่ลูกสองคน 

  แม่เคยเล่าว่าผู้เขียนร้องไห้เก่งมาก ร้องทั้งคืน ติดต่อกันหลายเดือน พี่ๆต้องเวียนกันมาช่วยแม่อุ้มผู้เขียนที่จะชอบแต่หลับบนบ่า อาจเป็นเพราะการต้องการที่จะมีชีวิตอยู่รอดของเด็กที่เกิดมากับความไม่สมบูรณ์ทุกคน จึงเป็นเช่นผู้เขียนนี้ เวลากลางวันพี่ๆไปโรงเรียน พ่อไปทำงาน ผู้เขียนก็ได้อยู่กับแม่สองคนอีกแต่แม่บอกว่าดีหน่อยที่กลางวันหลับเสียส่วนมาก ทุกครั้งที่แม่เล่าเรื่องราวของผู้เขียนไม่เห็นแม่โกรธเลย กลับยิ้มแย้มมีความสุข และภาคภูมิใจที่เลี้ยงลูกให้รอดปลอดภัย. พี่สาวคนหนึ่งบอกผู้เขียนว่า แม่เล่าว่าตอนท้องผู้เขียนปู่มาเข้าฝันได้ฝากเด็กมาเกิดและช่วยเลี้ยงดูให้อย่างดีด้วย ผู้เขียนเลยกลายเป็นเด็กเส้น มีคนช่วยกันดูแลมากกว่าใคร

   คิดถึงตรงนี้ ผู้เขียนอยากจะขอกราบแทบเท้าของทุกๆท่าน ที่ช่วยกันเลี้ยงดูผู้เขียนมาอย่างดี วันเก่าๆเหล่านั้น ที่ท่านถ่ายทอดมาให้ผู้เขียนได้รับรู้ทำให้รู้สึกสำนึกในบุญคุณอย่างยิ่ง พี่3คน คุณพ่อคุณแม่ ได้จากโลกนี้ไปนานแล้ว แต่ความทรงจำในเรื่องเล่ายังแจ่มชัดอยู่เลยและคงตลอดไป

 ได้เรียนรู้ว่าคนเราจะรักจะเมตตากัน ต่อให้เราเป็นผู้รบกวนขนาดไหน ก็ไม่เกลียดชังกัน ซ้ำยังมีแต่ความเอ็นดูปรารถนาดีเสมอ 

  แม่เป็นได้มากกว่าที่เราคิด แม่ทำอะไรให้ลูกได้มากกว่าใครจะคาดหวัง ดังนั้นไม่ว่าใครจะเล่าเรื่องของแม่ จะพบว่าเราจะได้อ่านเรื่องอัศจรรย์ทุกเรื่องเสมอ วันนี้หลายคนก็เป็นแม่คุณของลูกไปแล้ว นั่นแสดงว่า เราได้สร้างเรื่องอัศจรรย์ให้เกิดขึ้นมาบนโลกนี้อีกแล้วเช่นกัน

  คิดถึงแม่ เล่าเรื่องแม่ที่ไม่มีวันจบค่ะ